Talk Arunodaya-94

මේ තව ප්‍රශ්නය පච්චිම අත්බැව් සෝවන් පුද්ගලයානු කවුද කියලා මේ ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. මේ සෝතාපන්න කියන පුද්ගලයාගේ ස්වභාවයක් තියෙනවා. සක්කාය දිට්ඨි විතිකිච්ඡා සීලබ්බත පරාමාස කියම මේ දස සංයෝජනයන්ගෙන් තුන් සංයෝජනයක් ප්‍රඥාව මුල් කරගෙන ධර්මාවබෝධය මුල් කරගෙන දුරු වුනාට පස්සේ එයාට තව සංයෝජන හතක් තියෙනවා දුරු කරන්න. මේ සෝවාන් වෙච්ච පුද්ගලයාට දැන් මේ සෝවාන් වෙච්ච පුද්ගලයා සමහර වෙනට ඔය ශ්‍රද්ධාධික වීර්යාධික ප්‍රඥාධික කියන මේ කොටස් තුනෙන් ශ්‍රද්ධාධික පුද්ගලයෙක් නම් එහෙම ඊට ප්‍රඥාව අඩුයි ශ්‍රද්ධාව බලවත් එහෙම කෙනාට ඉතුරු මාර්ගඵල හදිස්සිය ලබාගෙන යන්න බෑ. අන්න එහෙම අවස්ථාවක් තියෙනවා.

හැබැයි මෙහෙම කෙනෙකුට මේ මාර්ගඵල ලැබීමේ ක්‍රමවේදයක් තියෙනවා. කවුරුත් මාර්ගඵල ලබනකොට යම්කිසි ක්ලේසයක් ඉස්සෙල්ලා සංසිඳෙන ක්‍රමයක් තියෙනවා. දැන් සෝවාන් පුද්ගලයාට කාම රාග ව්‍යාපාද කියන කෙලෙස් දෙකක් තව සංසිඳවන්න තියෙනවා බලවත් වේවයෙන්. ධර්මාවබෝධයක් සමගයි ඒවා සංසිඳෙන්න පටන් ගන්නේ. සකෘදාගාමී මාර්ග ඵලයට පත් වුනොත් එහෙම ඒ කාමරාග ව්‍යාපාද තුනී වෙනවා. හැබැයි ඒක සිද්ධ වෙන ක්‍රමවේදයක් තියෙනවා. මේ විදර්ශනාව වඩමින් අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් මේවා ඇලීම් ගැටීම් දෙකේ ස්වභාවය මෙනෙහි කරලා පුරුදු වුනහම ඒ මෙනෙහි කරන මොහොතේදී හිත කෙලෙස් වලින් වමිදිච්ච අවස්ථාවක් එනවා. ඒ මෙනෙහි කරනකන් ඒක එහෙමයි.

එහෙම කිලේසයක් තියෙනවද කියලවත් මතක් වෙන්නේ නෑ දහම් මෙනෙහි කර ඉන්න වෙලාවට. ඒකට කියනවා තදංගප්‍රහාණය කියලා. තත් අංග ඒ මොහොතට කෙලෙස් එන්නේ නැති එක. යම්කිසි කෙනෙක් භාවනානි යෝගීයෝ යම්කිසි අරමුණක් මුල් කරගෙන හරි කර්මස්ථානයක් නිතර වඩන්න පටන් ගත්තොත් කෙලෙස් යටපත් වෙලා යම්කිසි කාල සීමාවට ගොඩ ඉන්න නැති වෙනවා. ඒකට කියනවා විස්කම්බන ප්‍රහාණය. දැන් මේ අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් බලන්න බලන්න ප්‍රඥාව පහළ වෙනකොට ඔය කෙලෙස් ක්‍රමක්‍රමයෙන් ගෙවෙන්න පටන් ගන්නවා. කෙලෙස් මුල වන ලෝභය, ද්වේශය, මෝහය ක්‍රමක්‍රමයෙන් ගෙවෙන්න පටන් ගන්නවා. අන්න ගෙවෙනකොට ඒකට කියනවා සමුච්ඡේද ප්‍රහාණය.

දැන් මේ තදංග විස්කම්බන සමුච්චයද කියන මේ ප්‍රහාණයන්ගෙන් එකින් එකට ඒකින් කෙලෙස් ඒ මොහොතට මැඩ පවත්වනවා. විස්කම්භ කියන එකකින් කාලයක් මැඩ පවත්වනවා. ප්‍රඥාවෙන් ධර්මාවබෝධය ලැබෙන්න ලැබෙන්න සහමුලින් හිදිහිඳී යනවා. හැබැයි මාර්ග ඵලයක් ලබන මොහොතට තවත් ප්‍රහාණ දෙකක් තියෙනවා. ඒකට කියනවා පටිපස්සද්ධි සහ නිස්සරණ කියලා. පටිපස්සද්ධි ප්‍රහාණය කියන එක එන්න එක්තරා ප්‍රතිඵලයක් ලැබෙන මොහොතක් එනවා. ඒ කියන්නේ තමන් ප්‍රහාණය කරපු කෙලෙස් පිළිබඳව යළි ආවර්ජනය වෙන වෙලාවක් එනවා. ඒ කෙලෙස් මා ළඟ නෑ නේද කියලා. විශාල චිත්ත ප්‍රසාදයක් නැගෙන මොහොතක් එනවා. අන්න ඒ මොහොතට එනකොට අර කෙලෙස් සංසිඳිලා හිටපු එක්කෙනාගේ මනස

ප්‍රබෝධයෙන් නැගී සිටින අවස්ථාවක් එනවා. ඊළඟ මාර්ග ඵල සිත ලැබීමට සුදුසු අවස්ථාවක්. ඒ ඵලයට පත් වුනොත් එහෙම අර සෝවාන් කෙනා සකෘදාගාමී වෙනවා. අන්න එතන පටිපස්සද්ධ සමග නිස්සරණ කියන ප්‍රහාණ දෙකක් සිද්ධ වෙලා. අන්න ඒකෙන් කෙලෙස් පහවෙලාම යනවා. පහවෙලා ගියක ස්ථිර ප්‍රතිඵලයක් බවට පත්වෙනවා. එහෙම වෙන්න මහා ප්‍රඥාවක් එන්න ඕනේ. ඔය ශ්‍රද්ධාධික අධික ශ්‍රද්ධාධික සමහර අය ඉන්නවා. අන්න එහෙමයි අවසානයට නිවන ආවර්ජනා කරන්නේ නැතුව කෙලෙස් විතරක් සංසිදවලා යනවා. කෙලෙස් සංසිදු යනකොට මොකද වෙන්නේ? හිත නිවනට අනුලොව වෙවී එනවා.

නිවන ශාන්තයි ප්‍රණඩීතයි කියලා වැටහෙන වෙලාවකයි මාර්ග ඵලය ලැබෙන්නේ. නැත්නම් සිද්ධ වෙන්නේ කෙලෙස් සංසිඳෙන එක. යම්කිසි සෝවාන් පුද්ගලේ අනිච්ච වශයෙන්, දුක්ඛ වශයෙන්, අනත්ත වශයෙන් පමණක් මෙනෙහි කර ඉන්නකොට ඔය කෙලෙස් සංසිඳීගෙන සංසිඳීගෙන යනවා. හැබැයි නිවන ශාන්තයි, ප්‍රණීතයි කියලා මෙනෙහි කරපු වෙලාවකයි ඉහළ ඵලයක් ලැබුනොවො ලැබෙන්නේ. එහෙම නිවන ශාන්තයි ප්‍රණීතයක් කියලා මෙනෙහි නොකර ලෝකයේ අනිච්චයි, දුක්ඛයි, අනත්තයි කියලා මෙනෙහි කර යන කෙනාට ලෝකය පිළිබඳ කෙලෙස් සංසිඳෙනවා. මෙහෙම කෙලෙස් සංසිඳියගෙන ගියාම කාම රාගයක් සංසිඳිලා ව්‍යාපාදයක් සංසිඳිලා යන අවස්ථාවක් තියෙනවා. මට රූප ලෝකේ ඉපදිලා වැඩකුත් නෑහැ. අරූප ලෝකය ඉපදිලා වැඩකුත් නෑහැ. එවත් අනිච්ච අය

දුක්ඛය නත්තයි කියලා වැටහෙන මොහොතක් එනවා. එතකොට අර සමුච්චා ප්‍රහාණයට එනකන් කෙලෙස් ප්‍රහාණය වෙනවා. අත්හැරීමෙන් නිවීමෙන් ලබන නිවන ශාන්ත පෙනිතා කියලා වැටහුනොත් තමයි පටිපස්සද්ධි නිස්සරණ කියන අනිත් ප්‍රහාණ දෙක අහුවෙලා ඉහර ඵලයක් ලැබෙන්නේ. එහෙම නොලැබුනොත් සෝවාන් ඵලය ලැබූ කෙනාම එතන ඉඳගෙන අර විදර්ශනාව තුළින් ඵලය ලබන්නේ නැතුව කෙලෙස් සංසිඳිලා යනවා. හැබැයි අන්න ඒ කෙලෙස් සංසිඳිලා ගිහිල්ලා ගිහිල්ලා යම්කිසි පුද්ගලයෙක් සසරේදී උපදින්න හේතු වෙන උප්පති පටිලාභී සංයෝජන කියලා කොටසක් තියෙනවා. කාමරාගයයි, රූප රාගයයි, අරූප රාගයයි සංසිඳුනොත් එහෙම අර පටිපස්සද්ධි නිස්සරණ කියන සිතකට පත්වෙන්න ඉස්සෙල්ලා සමුච්ඡේදප්‍රහාණ මට්ටමෙන් සංසිදිලා හිටියොත් නැවත මතු වෙන්නෙත් නෑ ඒ ටික.

හැබැයි ශාන්ත වූ ප්‍රණීත වූ නිවීමේ දෙවෙනි ඵලය දැක්කෙත් නෑ. එහෙනම් කෙලෙස් සංසිදුන නම් එතන උපාදාන කරන්න තිබිච්ච බලය නැති වෙලා යනවා. කාමරාගයයි ව කාමරාගයයි, රූප රාගයයි, අරූප රාගයයි සංසිඳුනොත් කාම ලෝකේ උපදින්න තියෙන කාම උපාදානයත් නෑ. රූප ලෝකේ උපදින්න තියෙන රූප උපාදානයක් නැති වෙනවා. අරූප ලෝකේ උපදින්න තියෙන අරූප උපාදානයත් නැති වෙනවා. එතකොට උප්පති පටිලාභී සංයෝජන බිදෙනවා. හැබැයි භව පටිලාභී සංයෝජන කියන්නේ යම්කිසි පටිසන්ධියක් ලබනකොට පටිසන්ධියේදී ලැබෙන සූක්ෂම කායිකත්වයක් තියෙනවා. පටිසන්ධියේදී ලැබෙන්නේ කර්මජ කයක්. මස්ලේ කයක් නෙමෙයි. පටිසන්ධි මොහොතෙ ලබන්නේ කර්මජ කයක්. ඒක ඇහැට පේන කයක්කුත් නෙමෙයි.

අති සූක්ෂමයි. ගෝචර වෙන්නේ කාටද කියලා බැලුවොත් බුදුරජාණන් වහන්සේට විතරයි. සර්වඥ ගෝචරයි. පටිසන්ධි මොහොතේ තියෙන කර්මජ කය. කර්මජ රූපයන්ගෙන් ඒක හටගන්නේ. කාය දසක භාව දසක වත්තු දසක කියලා පරමාණ තුනක් කර්මජ වශයෙන් හටගෙන පටිසන්ධිය හටගන්නේ අන්න එහෙම එහක ඊළඟ අහිපිය ගහන්න මොහොතක් යනකොට චක්ඛු දසක සෝත දසක ගාන දසක ජිව්හා දසක කියලා තවත් පරමානුකාණ්ඩ හතරක් එකතු වෙලා කර්ම සත්වය හටගන්නවා සූක්ෂම කායිකයි. ඕකේ අති සූක්ෂම කායිකත්වය සිත් පහළ වෙනකොට චිත්ත රූප එක්ක මිශ්‍ර වෙලා. කර්ම චිත්ත දෙකෙන් හටගන්න රූප පරම්පරාවක් සම්බන්ධ වෙනවා. තව මව්කුසයකින් ගන්න දෙයක් ඒකට තිබුනේ නැ.

බාහිර ලෝකයේ ආහාරයෙන් හැදිච්ච කයක්ට සම්බන්ධ දෙයක් ඒකේ නෑ දැන්. ඔන්න ඔය සූක්ෂම ශරීරය ඉත්තු රූප පලම්පරාවක් කියලා වෙනසක් එනවා හටගත්ත හැම රූපයක්ම එතකොට මෙතන රූප කලාප ක්‍රම තුනකට පරිවර්තනය වෙන්න ඒවා එකතු වෙලා තියෙන්නේ. කර්මයෙන් ජනිත වෙන ඒවට කර්මජ කියනවා. චිත්තයෙන් ජනිත වෙන ඒවට චිත්තජ කියනවා. ඉරතුරයාසතිය නිසා වෙන පරිවර්තනයෙන් ජනිත වෙනවට උතුජ කියනවා. මෙන්න මේ කාරණා දෙකෙන් ජනිත වෙන කයට කියනවා ත්‍රිජ කායිකයි කියලා. බ්‍රහ්මයාගේ කය ඔන්න ඔය විදිහයි. අති සූක්ෂමයි. මෙන්න මේ බ්‍රහ්ම කය වාගේ අද ඉන්න නවීන විද්‍යාවෙන් ඕකට එනවා ඇක්සල් බොඩි කියලා. සූක්ෂම කය මෙන්න මෙහෙම එකක් තමයි ඉස්සෙල්ලාම උප්පත්ත වශයෙන් හටගන්නේ. මෙන්න මේකට කියනවා ගන්දබ්බයක්.

මව්කුසක මස්ලේ කයක් හදන්න නම් ගන්ධබ්බය බඩට එන්න ඕනේ. මව් පිය දෙන්නගේ සංවාසයකින් ඊට අවශ්‍ය කරන්නා වූ සංසේන් සකස් වුනා සකස් වෙනකොට ගන්ධබ්බයක ඇවිදිලා ඔතන වැඩේ පටන් ගන්න ඕනේ සකස් වෙන්න. එතකොටයි මස්ලේ කයක ආරම්භයේ කල රූපයකින් පටන් ගන්නේ. දැන් ඒ ප්‍රශ්නය මෙතන අහලා තිබුණා. ඊළඟට උත්තරය ඒකට එනවා. මෙන්න මේ හටගන්න කර්ම චිත්ත උතුජ කියන මේ කය තුළකින් හටගත්ත මූලික කයක් තියෙනවා. ඔන්න ඕකට තමයි ඇක්සල් බොඩි නැහනම් සූක්ෂම කය කිව්වේ. මෙන්න මේක තමයි ගන්ධබ්බයක් කියලා ඇවිදිලා මව්කුසයකට ඇතුළු වෙලා. මව්කුසේ ඇතුලේ මතුලේ කයකින් පෙනී සිටින්න හැදු හදන ගේ හදනවා වාගේ. මේක තමයි සත්වයා ඉන්න හදන ගේ මස්ලේ කය. ඕකත් එක තමයි සත්වයා හැදෙන්නේ. ගොඩනැගෙනවා.

ඒ ගන්ධබ්බයාගේ ආකෘතිය තමයි මස් ලේකාය ගොඩනැගිලා හැදිලා එන්නේ ඒ ආකෘතියට. ඊට පස්සේ මස් ලේකය මරහම මොකද වෙන්නේ? අර හැදිච්ච ගන්ධබ්බය ආයෙත් පැත්තක ගන්ධබ්බයා නෙමෙයි මැරෙන්නේ මස්ලේ කය ඔන්න ඔය ගන්ධබ්බයට අවුරුදු 10ක් ආයුෂ ඇතුව නම් අර පටිසන්ධිදී ශක්තිය ලැබුවේ. ඔක්කන්ති වෙලා බඩකෙට ඇවිදිලා අවුරුදු 80 වක් මනුස්සයෙක් ඉඳිලා මළට පස්සේ. ඉතුරු අවුරුදු20 තව තියෙනවා. ඒක ගෙවන්න අර ගන්ධබ්බයා වෙලා ඉඳලා ගෙවන්න ඕනේ. ඕකට කියනවා භව පටිලාභය. ඔහුට උප්පත්ත වෙන්න දැන් පටිසන්ධියක් ලබන්නයි හේතු නැත්තේ. මොකද කාම රාග, රූප රාග, අරූප රාග සමුච්ඡේද ප්‍රහාණය වෙච්ච නිසා. හැබැයි පටිපස්සද නිස්සරණ කියන පටිපස්සද්ධි නිස්සරණ කියන මේ දෙක නොවෙච්ච නිසා. ඉහළ

මාර්ග ඵලයකට පත් වුනෙත් නෑ. තත්ත්වයෙන් බැලුවොත් සෝවාන් ඵලයමයි. හැබැයි දැන් අවසානය බලපුවහම භව පටිලාභිත්තයෙන් තව භවයක් ලබන්න බැහැ තිබිච්ච භවීත් අවසානයට ගියා. දැන් අවුරුදු තව තැනක උපන්නෙත් නැත්නම් අර ඔක්කන්ති වුණෙත් නැත්නම්. අර අවුරුදු20 ගියාම තව විර වෙලා තිබිච්ච ඒ භවය අවසාන මොහොතේ එනවා. උප්පත්තියට හේතු වෙන්නා වූ සංයෝජනත් බිඳිලා. මතු භවයක් ඊළඟට හදන්න නම් ආයේ පටිසන්ධියක් ලබන්නත් ඕනේ. පටිසන්ධියක් ලබන්න උප්පත්ත පටිලාභිය තියෙන්න ඕනේ. පටිසන්ධියන් ලැබෙනවා නම් කාම ලෝකය හරි රූප අරූප කියන මේ ලෝක දෙකෙන් තුනෙන් එහක ඕන. එහෙනම් කාම රාග රූප රාග අරූප රාග සමුච්ඡේද ප්‍රහාණය කළා නම් නැවත වාරයක් පටිසන්ධියක් හටගන්න හේතුත් නෑ. අරිහත් පත්වෙලත් නැහ. භව පටිලාභී කාලයෙත් ඉවරයි.

දැන් මොකද වෙන්නේ? පච්චම භාගී චිත්තය අවසානයේ චිත වුණා උපදින්න තැනක් නෑ. සසර ගමන ඉවරයි. මේකයි මෙතන සිද්ධ වෙන්නේ. මෙන්න මේ චිත්තය ඇති එකක් කියනවා මෙයාට කියනවා පච්චේම භායක සෝවාන් පුද්ගලයා. මෙහෙම අය කලාතුරකින් ඉන්නවා. අර වීර්යා ප්‍රඥාධිකා අය අර විදිහට කවුරුහරි ගිහිල්ලා නිවන මෙනෙහි කළොත් එහෙම අන්න නිවන මෙනෙහි කරපුමයි ඵලය ලැබෙන්නේ. ලෝකේ අනිච්ච, දුක්ඛ, අනත්ත වශයෙන් මෙනෙහි කරන තාක්කල් අනුලෝම් වෙනවා විතරයි. ලෝකේ අනිච්ච සේ ලබන්නේ අනුලෝමක්ෂාන්තියට පත්වෙ. නිවන නිච්ච සේ දකින්නේ සම්ත්වත නියාමයට ප්‍රශ්නයය. සම්‍යත්ව නියාමයට පත් කෙනෙක් සෝවාන් සකෘදාගාමී, අනාගාමී අරිහත් තැන යන මාර්ග

ඵලයන්ට පත්වීම යන සිදුවන්න. සම්මත්ත නිවට නොපත්ත කෙනෙකුට සිදුවෙන්න බැ. හැබැයි ලෝකේ අනිච්ච, දුක්ඛ අනත්ත වශයෙන් දකින කෙනා අනුලෝම අක්ෂ ශාන්තියට පත්වෙනවා. නිවනට අනුලොවලා හිටෙනවා. අන්න පච්චමයික පුද්ගලයා හැදෙන්න හේතුව හරි ගැඹුරු තැනක් ඔය අහන්නේ. ඉතින් මේක එකපාර කිව්වහම තේරුම් ගන්න හැබැයි නැවත නැවත අහලා ඕක තෝරාගන්න ඕනේ. රහත් ඵලය නෙමෙයි ලබන්නේ පච්ච භාග්‍ය චිත්තයෙන් අවසානයි රහතන් වහන්සේට වෙච්ච එකම තමයි උන්වහන්සේ වෙන්නෙත් අන්තිමට පශ්චීම භව චිත්තයක හැටිය ඔය තවත් එක පත්ම භාග්‍ය චිත්තයක් තියෙනවා පාරමිතා පුරපු අයට දැන් ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට පත්වෙනකොට උන්වහන්සේගේ බුද්ධ ශාසනයේදී ශ්‍රාවක පාරමිතා පුරපු අය ඉන්නවා. පසු මහා ශ්‍රාවක වෙන්න ඒ පාරමිතාවත් ඒකාන්තයෙන් ස්ථිරං

ඒ බුදුපියාණන් වහන්සේ පහළ මහා බෝසතාණන් වහන්සේ ලෝකේ පහළ වෙලා ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට පත්වෙලා බුන් ලෝකේ පහළ වුණා නම් උන්වහන්සේට උරුම වෙච්ච අසුමහා ශ්‍රාවකයෝ ඒකාන්තයේ ලෝකේ පහළ වෙලා ඉන්න ඕනේ. ඒ උන්වහන්සේ ළඟ පැවිද්ද ලබන්නත් ඕනේ. උන්වහන්සේගෙන් සම්මතය ලැබෙන්නත් ඕනෑ ඒ අසුමහා ශ්‍රාවක පද වීවි. ඒක වළක්වන්න බෑ. ඒක පාරමිතාවත් එක්ක පූර්ණය වෙලා එන එකක්. මෙන්න මෙහෙම කෙනෙක් අවසන් භවය උපන්නොත් එහෙම අන්න එයාගේ ශරීරයත් ඒ ඵලය ලබලා දෙන තුරු මරන්න බැ. අකාලය මරන්න බැ. මේකට උපමාවක් වශයෙන් කියනවා බක්කුල හාමුදුරුවෝ. මහා ශ්‍රාවකයන් වහන්සේ නමක්. අසු මහා ශ්‍රාවක පිරිසලා අයිති.

ලොව්තුරා බුදුපියාණන් වහන්සේ ලෝකය පහළ වුනාම ඒ අසු මහා ශ්‍රාවකත්වයට හිමි උන්වහන්සේ ලෝකේ පහළ වුණා. දරුවෙක් වශයෙන් එක් අවස්ථාවක මාළුවෙක් ගිහිල්ලා මොහොදෙද්දී? හැබැයි මාළුවා හපලා ගිහිල්ලා නෙමෙයි අර කත ගමන් ගිහිල්ලා. ළමැලා සිහි නැති වුණා. ඒ මාළුවා අහුණා යම්කිසි මාළු අල්ලන්න මිනිස්සුන්ගේ දැනකට මාළුවා ගෙනහලා බඩැලුවා. ලොකු බඩක් තියෙන හින්දා පනකොට ළමයාට සිහිය ආවා. ළමයා මරන්න බැරි වුණා මාළුවා ගිලලා. මෙන්න මෙහෙම අවස්ථා ගැන කියවෙනවා. ඒ මොකද පස්තිම භග්‍ය චිත්තිය කියන්නේ එයත් ඒකාන්තයෙන්ම එයා භවයේ අරිහත්යට පත්වෙලා ඒ ප්‍රානාන්තරය ලබලා මිසක් මොන හේතුවක් නිසා මිරාස කරන්න බැහ. ඒ තව කෙනෙක් පස්ව භවිකයෝ ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට බෝසතාණන් වහන්සේ නමක්

ලෝකේ බුදු වෙන්න ලෝකේ පහළ වුණා නම් මොන කෙනෙකුටවත් උපක්‍රමශීලිය මරන්න විනාශ කරන්න බැහ. උන්වහන්සේ ඒකාන්තයෙන් ඒ ලොව්තුරා බුදුවෙලා ඒ කටයුත්ත සිද්ධ කරන තාක්කල් පිරිණුවන් පන්නෙත් නෑ. අන්න පශ්චවිකයි. ඒ තව ක්‍රමයක්. ඔය දෙකේ වෙනම තෝරාගන්න ඕනේ. දැන් මෙන්න මේ ප්‍රශ්නයටත් මීට ඉස්සෙල්ලා මේ උත්තරේ දැන් මේ දුන්න උත්තරේදී ලැබිලා තියෙනවා උත්තර. ආත්මභාවය නිමක් කරගන්නා අතයෙක් දිවෙන රේඛාවක් නම් ඒ කියන්නේ ආත්මභාවය එයි නිමක් කරන තෙක් කියලා හිටන් කියන්නේ දැන් යම්කිසි කෙනෙක් මේ ජීවත් වෙනවා අත්බැව කියලා හටන් කියන්නේ මේ අවසානය වෙන නිකන් නිවනෙන් අවසානකන් තිබෙන්නා වූ රේඛාවක් නෙමෙයි උපමාවක් යහන්නේ. චුති චිත්තයෙන් පසු ලබන පටිසන්ධි අවස්ථාව ලබාගන්නේ

කලල අවස්ථාවේද කියලා මේ ප්‍රශ්නයක් අහන්න. දැන් මේකට උත්තරය හම්බ වුණා. කලලේට යන අවස්ථාව ඔක්කන්ති වෙච්ච ගන්ධබ්බයාගේ අවස්ථාවක්. කලලේ කියන්නේ එහෙම එකක්. සතේ පටිසන්ධි ලබන්නේ කලලයක නෙමෙයි. පටිසන්ධියට කලලයක් අවශ්‍ය නෑ. පටිසන්ධිය පූර්ණ කර්මජයි. භවාංග පූර්ණ කර්මජයි. චුතිය පූර්ණ කර්මජයි. කර්මජ ක්‍රියාවලියක්. කර්ම ශක්තියේ කෙළවරකදී චුත කරනවා මිසක්. කර්ම ශක්තිය බිඳීියාමින් චුත වෙනවා මිසක්. වෙන ක්‍රමයකින් චුත කරන්න බැහ. මරන්න පුළුවන්. මරනවායි චුත කරනවායි දෙකක්. කය මලහැගි. චුත වෙන එක කර්ම සත්වියේ අවසානයෙන් කෙරෙන්න ඕනේ.

පටිසන්ධිය ලබන එකත් කර්ම ශක්තියක් මුල් කරගෙන කෙරෙන්න ඕනේ. නිකන් කෙරෙන්න බැහැ. නමුත් අද විග්‍රහ කරන්න යන්නේ පටිසන්ධිය මව්ගේ බඩේ කියලා. පටිසන්ධි වෙනකොටම චුත වෙන තැනින් පටිසන්ධි වෙන්නේ මව්ග්‍ය කුසය කියලා. මේක විග්‍රහ කරලා තියෙනවා හුඟාක් දේශනාවල අභිධර්ම නියමයන්ට අනුකූලව විග්‍රහ කරලා තියෙනවා. චුති පටිසන්ධි හටගන්නේ එකම චිත්ත වීතියක චිත්තක්ෂණ දෙකක්. 14 වෙනවෙනි චිත්තක්ෂණය චුත වුණා නම් පහළස්වෙනි චිත්තක්ෂණය පටිසන්ධි. තව චිත්තක්ෂණ දෙකක් යනකම් චිත්ත වීතිය අවසාන වෙන්නේ නෑ. ඒක චිත්ත නියමයක්. චිත්තක්ෂණ 17ක් ඒ චිත්ත වීතියට තියෙනවා නම් අන්න එහෙම ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඒක අවසාන වෙන්න චිත්ත වීතිය අවසානය වෙන්න ඕනේ. එතකොට අන්න ඒ විදිහ ක්‍රමයක්.

ඉතින් ඒ නිසා මේ හටගන්න ක්‍රමවේදය තුළ පටිසන්ධියක් හටගන්නකොට කාය දසක භාව දසක වත්තු දසක කියලා පටිසන්ධියෙන් හටගත්ත කර්මජ රූප තුනකින් හටගන්නේ. පටිසන්ධිය ඒ නිසා ඒක හරි ගැඹුරු තැනක් ඔය අහන්නේ. පටිසන්ධියක් හටගන්නකොට පටිසන්ධියට කර්මජ රූපයි අවශ්‍ය වෙන්නේ. ඔක්ක අන්තියට නාම රූපයි අවශ්‍ය වෙන්නේ කාරණා දෙකක්. ඔක්කන්ති කියන්නේ මව්කුසයක්. මව්කුසයකට ඇතුල් වීම. මව්කුසයකට ඇතුළ වීම කියන්නේ මෙන්න මෙහෙම පෙන්නලා තියෙනවා. සැරියුත් හාමුදුරුවෝ එක අවස්ථාවක විග්‍රහයක් කරනවා. මේ ඔක්කන්ති වෙන හැටි. දැනුවත්ව බඩට එනවා. දැනුවත්ව ඇතුලේ ඉන්නවා. දැනුවත්ව පිට වෙනවා.

මේ එක්තරහ පිරිසක් ඔක්කොම නෙවෙයි. සමහර අය තව සමහර දැනුවත්ව බඩට එනවා. දැනුවත්ව බඩේ ඉන්නවා. නොදැනුවත්ව බිහි වෙනවා. මේ තවත් පිරිසක හැටිය. තව කොටසක් ඉන්නවා. දැනුවත්ව බඩට එනවා. නොදැනුවතව නින්ද ගියා වගේ බඩේ ඉන්නවා. නොදැනුවත්ව බිහි වෙනවා. තවත් කොටසක් ඉන්නවා. නොදැනුවත් බඩට එනවා. නොදැනුවත්ව බඩේ ඉන්නවා. නොදැනුවත්ව බඩින් බිහි වෙනවා. දැන් මේක හරි වැදගත් දෙයක්. දැනුවත්ව බඩට එනවා. දැනුවත්ව බඩේ ඉන්නවා, දැනුවත්ව බිහි වෙනවා. එතකොට මොලේටද දැවුණේ. දැනුත බඩට එනකොට මොලේ කොහෙද තිබුණේ? බඩ ඇතුලේ. කලෙවත් හැදිලා නැහැනේ ඔය කියන විදිහට.

එහෙනම් දැනෙන්නේ මොලයට කියන එක අපේ මේ භෞතික අයගේ තියෙන අදහසක් විතරයි. භෞතිකවාදීන්ගේ අදහසක්. දැනෙන්නේ මොලියට කියන එක. දැනෙන්නේ කර්ම සත්වයාගේ තිබෙන්නා වූ කර්මච ක්‍රියා කලාපයක සම්බන්ධ වෙන කොටසකටයි ඒ දැනීම තියෙන්නේ. කර්ම කයටයි ඒක තියෙන්නේ සම්බන්ධ. දැනීම සම්බන්ධ. කර්ම කය මුල් කරගෙන ඉන්න හටගන්න කර්ම භවය තියෙනවා. අන්න ඒ කර්ම භවයේ පිහිටනවා වේදනා ස්කන්ධ, සංඥා ස්කන්ධ, සංඛාර ස්කන්ධ, විඤ්ඤාණ ස්කන්ධ කියන මේ ස්කන්ධ හතරක්. රූපස්කන්ධය පිළිබඳව ඒ රූපය අල්ලගෙන රූප සංඥාව අල්ලලා ඉදිරියටයි ඉන්නේ. අන්න ඒකෙයි දැනීම තියෙන්නේ. මතක් කරපුවහම අතීත ස්මරණ්ඥානය ඔක්කොම තියෙන්නේ එතනින් අතීතය මතක් කරනකොට මතක් වෙන්නේ ඒකෙන්. භෞතික වාදීන්ගේ නිගමනයක් තියෙනවා ඒක මොලේ

තියෙන්නේ කියලා. අපි මේ මස්ලේ කයේ මොලය කියන්නේ අර භෞතික අර කියන කර්ම කයේ ආකෘතියක්. ඒක සූක්ෂම ශරීරයක්. ඒක ඇහැට පේන එකක් නෙමෙයි. කාන්දම් කයක්. ඒ වුනාට ඒකට දැනෙනවා පේනවා ඔක්කොම තියෙනවා. එබඳු වෙහෙකින්ම මේ භෞතික ලෝකය ඇසුරු කරලා ආශ්වාද විඳින්න බැ. ඒකට අවශ්‍ය කරන්නේ ගනීභවන කයක් ඕන ඒ ඝනී භවන දේ ඇසුරු කරන්න. තත්වයා කාම රෝගයට බරිත වෙලා බැඳිලා ඉන්නේ ඒකක ඇසුරු කරන්න නිසා. ඒකට අවශ්‍ය කරන ක්‍රියාවලියක් තමයි මව්ගේ කුසට ඇවිද්ද දීලා හට මව්කුගේ කුසේ ශරීරයක් හදන එක. ශරීරය ගොඩනැගින්න පටන් ගන්නේ ඔන්න ඔය ක්‍රමයට. ඒකෙන් තමයි මස්ලී කයක් හදාගෙන මේ ද්‍රව්‍ය වස්තු ඇසුරු කරලා ඒවයෙන් ස්පර්ශන්නේ.

අර සූක්ෂම කයෙන් මේ ද්‍රව්‍ය වස්තුවල ස්පර්ශය ලබාගන්න බැව්‍ය වස්තු ආධාරයක් නැතුව කායික ආධාරයක් ඕනේ. සමහරට මේ කායික ආධාරය ලබාගන්න අර සූක්ෂම කායිකයෝ මස්ලේ කයක් තියෙන අයට ආවේශ වෙනවා. රිඟා ගන්නවා ඇඟ ඇතුලට එහෙම රිංගා ගත්තහම තමයි ඔලුව හොල්ලලා අතපය වෙවුලලා ආවේශ වෙන්නේ පෙළක් අයට. ඊට පස්සේ එයා වෙනම කතා කරනවා. ආච්ච ඒ අයවින් කතා කරලයි නැන්ද කතා කරනවා, අම්මා කතා කරනවා, තාත්තා කතා කරනවා එහෙම කියන්නේ ආවේශ වෙලා. අන්න එහෙමයි. මේ මස්ලේ කහට තව කෙනෙක්ට හිංගලා හිටන් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. එහෙනම් මේ ලෝකේ භෞතික ලෝකය ආශ්වාද විඳින්න මස්ලේ කයකට සම්බන්ධ වෙන්න ඕනේ. එක්කෝ මස්ලේ කයක් ගොන්නගාගෙන උපදින්න ඕනේ. එක්කෝ ගන්ධබ්යෙක් ඇවිදිලා හිටන් අර වගේ මස්ලේ කයට ඇතුල් වෙන්න ඕනේ. ඒ ගන්ධබ්බය අති සූක්ෂම කායිකයෙක්. ඉතාම කුඩා වෙන්න පුළුවන්. ශරීරය පුංචි

කරගන්න පුළුවන්. එහෙම අය ඉන්නවා. ඔක්කොටම බැ. ඒක එක්තරා කර්ම විපාක ඉරිදියක්. අල් පෙරිත්තක් තරම් පුංචි වෙන්නත් පුළුවන්. ඊටත්රා කුඩා වෙන්නත් පුළුවන්. විශාල වෙන්නත් පුළුවන්. හිතන හිතන හැටියට ශරීරය හැදෙනවා. අන්න එහෙම ක්‍රමයක් තියෙනවා. සමහරට අමනුස්සයෝ ඇවිදිල්ලා පපුවට හිංගා ගන්නවා විදිහට අර සූක්ෂම කයකින් ගිහිල්ලා හරිදේ වස්තුවට යනවා. සමහර කටෙන් ඇතුල් වෙනවා, නාහෙන් ඇතුලෙනවා කොහෙන් හරි ගිය හැකි. පෙනාළු වලට ගියත් ඒ අසයෙන් ගිහිල්ලා යන ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඒක එහෙම සෙනක් අවශ්‍යේ නැහැ. ඇතුල් වෙන්න පුළුවන්. ඉඩ පහීන් තනි ලේසියෙන් ඇතුල් වෙනවා. ඇතුල්ලා ගිහිල්ලා හදවත ඇසුලට ගිහිල්ලා. ඒක අපි මසලේ කයට කඳට කඳ දික් කරනවා.

ඔලුවට ඔලුව දික් කරනවා. අත පයලට අතපය දික් කරවට පස්සේ ආයෙසය ආවා. සමහර අමනුස්සයෝ ඉන්නවා ඇවිදිලා හද නැතුව ඉන්නවා හොල්ලන්නේ නැතුව දඟලන්නේ නැතුව භාගයක් මිනිහ ක්‍රියාත්මක වෙනවා භාගයක් අමනුස්සයා ක්‍රියාත්මක වෙනවා. මිනිහා පිහිසෙකුත් නෙමෙයි භාගයට පිහිසෙ. අන්න එහේ මිනිස්සු ඉන්නවා. සමහර අය රූ දිවැස් කියනවා. විවිධාකාර දේවල් කරනවා. අභිඥා ලැබුවා වගේ දඟලනවා. ඉතින් හිතා ඉන්නේ භාවනා කරලා හට ප්‍රතිඵලයක් ලැබිලා කියලා. බලනකොට භූතය ඇඟේ. ඕක ඇඟට රිඟා ඉන්නේ කවුරුහරි ඥාතියෙක්. මස්ලේ කයක් හම්බවෙලා නැතුවහම උපක්‍රමශ සීලියව මෙහෙ මේ ලෝකයේ පංචකාම ආශ්වාදයට උපක්‍රමයක් යොදලා. දැන් අර මනුස්සයාගේ මාධ්‍යය මොකද කරන්නේ? මේ භෞතික ලෝකේ මොනවාහරි කෑමක්කොට ඒ කෑමේ රැහෙන් දෙකෙන් මුවක්වා ඌ කනවා.

ඒක ඇඟේ ඉඳිලා ඌ ගිලිවා ඒක. මිනිහට කෑම රහ නෑ. ඒ රහ ඒකාගන්නවා. කාමාශ්වාදයකට මොනවට හරි අයිුතු වැඩකට ඕන එහෙකට මෙහෙ මිනිහා මෙහෙ යවනවා. මෙහලා ඒක ඒ මිනිහාගේ මාධ්‍යය මොකද කරන්නේ? ස්පර්ශ කාම ආශ්වාද වූ ඌ විඳිනවා. නීච කරවලා. මෙන්න මෙහෙම ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඒ අමනුස්සයා ඒ එන ඇඟලට එන ක්‍රමයක්. එක්තරා කොටසක් ඔහොම ඉන්නවා. තව කොටසක් ඔය ගන්ධබ්බය ඒවා කරන්නේ නෑ. කර්ම ශක්තියෙන්ම ඔහුට හේතුවක් ලැබෙනවා මනුස්ස කයක් අරන් උපදින්න. එතකොට තමයි ගන්ධබ්බාවක් අන්ති හොන්තියි කියලා ගන්ධබ්බයේ බඩට ඔක්කන්ති වෙන්නේ. ඔක්කන්ති වුනාට පස්සේ අර ඉස්සෙල්ලා වාගේ චූටි ශරීරයක් අල්පිතුරකට අතර කුඩා කරලා කුඩා කරලා එක සෛලියක් ඇතුලේ ඉන්න පුළුවන් ගන්න පුංචි වෙනවා. ඒ ශරීරය ආරම්භ කරන්න එතනින් ගිහිල්ලා කලලේ

අල්ලගන්නවා. කළ ආලයට අ වෙලා ආලාය කලලේ වෙනවා. කළ ආලයට අය වුණා. කළ ආලයට අයවෙලා එක් වෙච්ච බර තමා කළ ආලයේ ඒ බර කලේ බර වෙන්නේ. කලේ බරේ හදනවා බලය ඇතුලේ ඉඳගෙන හදන්න දෙයක් නෑ. කර්මජ රූපයට අනුව හැදෙනවා. මව් කන බොන ආහාරයෙන් රසය ඇදලා අරන්ා. ඒක අරගත්තහම කියනවා කලේ බරයක් අරගත්තා. ඒතයි මස්ලේ කයක්. ඒකෙන් බෙහෙුනාට පස්සේ අනුගා එරින් ආවේ හටන් භුක්ති විඳින්න ඕනේ නැහ. මේ මස්ලේ කය මැරගෙන පංචකාම භුක්ති විඳිනවා මස්ලේ කායක මාර්ධී. මේ සත්වයගේ අවස්ථා දෙකක හැටි. වැඩි හරියක් සත්වයෝ ඉන්නේ මේ ගන්දබ්බ අවස්ථාවේ අපිට මේ ලෝකේ ඉන්න කෝටි 600 ගාණක් ඉන්නවා නම් මනුස්සයෝ කෝටි කෝටි ගානක් ඉන්නවා. ඔය ගන්ධබ්බයෝ මනුස්ස ගන්ධබ්බයෝ

සත්ව ගන්ධබ්බයෝ අප්‍රමාණයි. මස්ලේ කයක් නැති ඒ ගන්ධබ්බ කයිෙන් ඉන්න සත්තු ඒවා නිකන් බලන්න බැහැ දෙවැස් වලට නම් පේනවා එක එක මට්ටම් වලට පේනවා. ඒ සත්වයන්ගේ ස්වභාව ඒ ගන්ධබ්ය තමයි යම් යම් අවස්ථාවල සුදුසු අවස්ථාව පරිසර හැදුනහම අන්ඩරජ ජරාබුජ්ජ සංදජ කියන මේ කාරණා තුනකින් ලෝකේ ඉන්න ඝනීභාවන කයක් ඇති සත්ව පාරල පරිවර්තනය වෙන්නේ. සතිඛා සම්බන්ධ වෙලා ගොඩනැගෙන්නේ. එහෙම ක්‍රමයක්. ඉතින් මේක ගැඹුරු දෙයක්. අපිට නිවන් දකින්න මෙච්චර දුර පස්සේ යන්න අවශ්‍ය නැහ. ඉතින් මේ මොලය ක්‍රියාත්මක වීම ගැන අහන්නෙත් ඔය දැන් ඔය මේ අහලා තියෙන ප්‍රශ්න වල ඔක්කොම උත්තර ම ඔය කිව්ව ටිකේ තියෙනවා. පසය විස්තර වකින් තේරුම් ගන්න ඕන.