Talk Arunodaya-33

තව මේ ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා මේ මරණ පිළිබඳව මේ ආයුක්ක මරණය ඒ වගේම උපච්ඡේදක මරණය කියන දෙකේ කර්මක් සේවෙලා නෑ. කර්මක් සේව වෙච්ච මරණයක් නැත්නම්, උඹයක් ක්ෂේ වෙච්ච මරණයක් හැට නම් දෙකේම ගෙනාපු කර්ම ශක්තිය ක්ෂය වෙලා ඉවරයි. ඒ කියන්නේ යම්කිසි පුද්ගලයෙක් පටිසන්ධියේදී ලැබුවා වූ ශක්තියක් නැත්නම් ඒ භවාංග වශයෙන් ඒ ශක්තිය එයි මුල් කරගෙන යම් භවයේ පැවැත්ම ගෙනියනවා. නැත්නම් මේ ජාතියක් ගොන්නගමින් පවත්වාගෙන යනවා. ඒ පවත්වාගෙන යන ශක්තිය ඒ පටිසන්ධියේදී ගැප් කරපු ශක්තිය. සමහරට අවුරුදුහස් ගානක ශක්තියක් ගැබ්බෙනවා. සිය ගානක ශ ගැන්නත් පුළුවන්. ඒක සීමා කරන්න බැහැ. දැන් මිනිසත් බවක් තියෙනකොට එක කාලයක් ගැන කියවෙනවා අවුරුදු

86දහතක් ආයස තියෙන ආදී වශයෙන් කාලයක් ගැන. ඉතින් ඒ වගේ අවුරුදු එතන කාලයක් ආයුෂ තියෙනකොට 86දසකට වැඩිය ආයුෂ තියෙන්න ඕනේ පටිසන්ධියේදී ඇතිවෙච්ච ආයුෂක් තියෙන්න ඕනේ ඒ කාලය පවත්වන්න එහෙම නැත්නම් එහෙම අර කිව්ව විදිහට ආයුෂක මරණයක් උපච්ඡේදක මරණයක් සිද්ධ වෙන්න පුළුවන්. ආයුක්ක මරණයක් කිව්වෙත් ඒකයි. දැන් ආයුෂ ක්ෂේය වෙලා හිටන් එයා අකාලය මැරෙනවා. ඉතින් එහෙම එකක් එන්න ඕනේ අපි හාඩ් ඇටයක් එහෙම කියන්නේ මොකක්දට එහෙම ඒවට ඉතින් අවුරුදු 8ද000තක් ලෝකේ අවිස තියෙන කාලයක් එනවයි කියලා කියනවා. මනුස්සයෙක්ගේ ආයුෂ. එහෙනම් ඒ කාලේ අවුරුදු 8ද000කට වැඩියේ. පටිසන්ධියේදී ගැබ්බෙච්ච ශක්තියක් තිබුනොත් දිවන පැවැත්මකට.

එයා තමයි 8ද000ක් ජීවත් වෙන්නේ. නැත්නම් අකාල මැරෙන්න ඕනේ. ජීවත් කරවන්න බැහැ. කාය නිරෝගීවෝ තියෙද්දී හිටි ගමනවතින්න ඕන. අහවල් ඩය ගිහිල්ලා හොයන්න බැරි වෙනවා. ඉතින් අන්න ඒක නිසා මොකද වෙන්නේ? හැම කෙනෙක්ගේම ආයුෂ අවුරුදු 10ස් ගණන් හුඟාක් වැඩියි. අත්බැවක ඒ වගේ විශාල ආයුෂ කාලයක් තියෙනවා එක පුද්ගලයටු පටිසන්ධියකදී ලැබෙන නමුත් ඒ වුනාට මේ සතර මහා භූතයන්ගෙන් හටගත්ත ශරීර කලින් කල මේ භූත දුර්වලතාවයන් එනවා. මේ ධාතු හතරෙන් හටගත්ත ලෝකය තුළ කලින් කල ඇතිවෙන විවිධ දුර්වලතාවයන් නිසා ඒ කය පවත්වන්න බෑ. ඒ කායික දුර්වලතාවය ශක්තිය තියෙනවා පවත්වන්න. නමුත් කායික ශක්තිය නැතුව ඇර යනවා. ඒ ද්‍රව්‍යත්ව වල තියෙන ආයුෂ අඩු වෙන්නේ ඒකෙන්.

ඉතින් එහෙම අවස්ථාවක් තියෙනවා. ඒ වගේ අවස්ථාවක් වුනොත් ඒ පුද්ගලයාට ජීවිත කාලයට තව පටිසන්ධියේදී ගත්ත ශක්තිය තියෙනවා. ඒක මේ භවාංග වශයෙන් පවත්වන්න පුළුවන්. එහෙනම් භවයක් වශයෙන් පවත්වනවා කියලා භවාංග කියලා කියන්නේ. අර පවතින භවය යම් ස්වභාවයකින් යම් උපන්න නම් ඒ භවීන් ඒක පවත්වාගෙන යන්න අවශ්‍ය ශක්ති විශේෂයෙන් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. ඒක තමයි භවාංග ශක්තිය කියලා කිව්වේ. එතකොට ඒ භවාංග ශක්තිය නිසා මොකද වෙන්නේ? ඒක කය, ද්ජ කය කියන කර්ම කයයි, චිත්තජ කයයි ත්‍ජ කය කියන උතුජ කයයි කියන මෙන්න මේ කය තුන අති සියුම්. ඒක කර්ම චිත්ත කියන දෙකෙන් ගෙනක් දෙන සතර මහාභූතියන් හටගන්නවා. නැත්නම් චිත්තජ රූප කර්මජ රූප කියන දෙකෙන්. ඒවය ආයුෂ වැඩියි. ඒ නිසා ඒ ආයුෂය නිෂ්පාදනය කරන ශරීරය භව

අංග වශයෙන් පවත්වනවා. ඒ නිසා තමයි ඒ චිත්තයට අනුකූලව ඒ කර්මයට අනුකූලව හටගත්ත රූපය සූක්ෂම කයකින් විග්‍රහ වෙන්නේ. ඔය ඇක්සල් බොඩි එහෙම කියන්නේ ඔය කයට ඉතින් ඒක විද්‍යාව වෙනු දැකලා තියෙනවා මේ කයත් එක්කලා එහෙම කයක් තියෙන බව මේ කය දුරවල ගියහම ඒ ඇක්සල්ඩිග සියුම් කයෙන් නැ කර්ම කාකය චිත්තජ කාය උත්තජ කය කියන මේ තුන් ආකාරයෙන් හරගත්ත ත්රිජ කාය කියලා මේකට කියන්නේ. මේ ත්ජ කායෙන් මේකෙන් අහක් වෙනවා. ඒකෙන් ඉඳලාත් මේ ආහාර රස තෘෂ්ණාව තිබුණ නම් එහෙම සියුම් ආහාර ගන්න පුළුවන්. සුවඳ හෝ සුගන්ධය හෝ දුගන්ධය දුර්ගන්ධය ඒ සියුම් කයට ආහාර වෙනවා ගැලපෙන විදිහට. දිව්‍යම මේ ස්වභාවයක් සුගති ස්වභාවයක්

තිබුනොත් ඒකට සුගන්ධය ආහාරයක් වෙනවා. යම්කිසි ප්‍රේතවැනි කොට්ඨාසයක ඉපදිලා හිටියොත් දුගතියකට එහෙම ගිහින් කෙනෙක් ගෙනවා. අර දුර්ගන්ධය ආහාරයක් වෙනවා. ඒ ගන්ධිය ආහාර කිරෙන ආපුවහම ගන්ධබ්බය කියලා එක්කෙනෙක් හැදෙනවා. ඒකත් සූක්ෂම කයක්. ගඳ සුවඳ මට්ටමේවයන් තමයි අර කර්මච්චිත්තතකින් හටගන්න රූපයන්ට අමතරව ඒකට එකතු වෙන කය. නැත්නම් රූපය එකතු වෙන්නේ එහෙම. ඉතින් විවිධ ගන්ධයන්ගේ ස්වභාවයට තැඹුන් ගඳ වාගේ එක ගන්ධ අස්සාර තියෙනවා. ඒ ගන්ධස්සාරයන්ගෙන් ඇසුරු කරලා ගත්ත හරියක් අරගෙන ඒකත් එක්ක තමයි ඒ සත්වයා යන්නේ. සමහර වෙලට එහෙමයි ඉන්න තැන්වල ඔය විවිධ ගඳ ගහනවා. අර දිව්‍යමය වැනි ස්වභාවයක් සුගති අත්බැවක් තියෙනවා නම් ඒ සුවඳ ඉන්න පටන් ගන්නවා. ඒ තැන්වල මල් සුවඳ, මුල් සුවඳ, ඒ

සුවඳ ගස් වල තියෙන පොතු සුවඳ මේ ආදී වශයෙන් සුවඳ වර්ග වල සුවඳ එනවා. ඒ ඒවා ආග්‍රහණය කරමින් ජීවත් වෙන ගන්ධබ්බ කොට්ඨාස දෙකක හැටියවේ. ඉතින් එහෙම කයකින් ඉඳලා තමයි යම්කිසි ගැබකට ඇදලා යන්නේ ගන්ධබ්බයක්. ඒක තමා කිව්වේ ගන්ධබ්බෝච ගන්ධබ්බාවක්ඛන්ති හෝති ආදි වශයෙන් ගන්ධබ්බෝච පච්චු පට්ඨීත හෝති ආදී වශයෙන් කියා තියෙන්නේ මස්ලේ කයක් හදාගන්න ගැලපෙන තැනකට ආයෙත් යනවා නම් ඇවින්නේ ඒ විදිහට කර්ම ශක්තියමයි. අර ගන්ධබ්බ කයෙන් යන්නේ. සමහර වෙලාවට චිත්ත කයත් එක්කලා හිටියොත් එහෙම බොහෝකටම එතෙන්ට යනකම්. එයා ඉන්නේ චිත්ත කයේ. චිත්තකය ඒ මොහොතේ නිර්මාණය වෙනවා. ඒ නිර්මාණය වෙමින් ගිහිල්ලා මව් ගැවකට යනවා නම් එතෙන්දි කර්ම ශක්තිය මුල් කරගෙන බලවත් වෙලා අර හිතා ගැනීමේ හැකියාව නැති කර දමනවා. කර්ම ශක්තිය ප්‍රධාන වෙනවා.

හිතා ගැනීමේ හැකියාව නැති වුනහම අපි අරන් තිබිච්ච හිතෙන් ගත්ත හැඩලය අමතක වෙනවා. අර සියුම් ශරීරය නිසා මොකද වෙන්නේ? අර යම්කිසි මනුස්සයෙක් වශයෙන් හිටියා නම්, මනුස්ස ගන්ධබ්බයෙක් වශයෙන් හිටියා නම් පෙර භවයේ හිටපු චිත්තජ රූපය තියෙනවා ඒකේ ඉන්නකම්. මව්ගැ මව් ගැඹකට ඔක්කම් තිබෙන්න යනකොට අර තිබිච්ච චිත්තජ රූපය අමතක වෙනවා කර්මජ බලය ක්‍රියාත්මක වෙනකොට නින්ද ගිය වාගේ. දැන් නින්ද ගියාම හිත වැඩ කරන්නේ නෑ. චිත්ත රූපය ක්‍රියාත්මක වුනේ හිතත් එක්ක. ඒට කර්මච රූපය විතරක් ක්‍රියාත්මක වෙනවා. කර්මච රූපය තියෙන්නේ මිනිස් මිනිස් ගතිය. මිනිස් රූපය නෙමෙයි. ඒ කර්මජ රූපයක් තියෙනවා. ඒ කර්මජ රූපය කර්මයෙන් පාලනය වෙලාමයි සකස් වෙන්නේ. අර ඒක ඉඳිකට චිත්තජ රූපය වුණත් එහෙම

කර්මයෙන් පාලනය වෙනකොට එහෙම කරන්න පුළුවන්. සමහර වෙලාවට ඔය දේවත්තේ තියෙන අයට ඉඳිකට තුනක ද000 දේවතාවන්ට එකට ගෑවින් නැතුව ඉන්න පුළුවන්කමක් තියෙන සූක්ෂම ශරීරවන්න පුළුවන්. ඒ වගේ මේ කර්ම ශක්තිය ශරීරයක් ඇවිදිලා ඇඟට ඇතුල් වෙනකොට නැත්නම් මව් ගැඹකට යනකොට අර අති සූක්ෂම වෙනවා ශරීර ස්වභාවය. ඊට පස්සේ කර්මට ශරීරයේ සූක්ෂම වෙලා. අර මව්ගැපට ගිහිල්ලා ඒකට අනුකූලව තමයි ආකර්ෂණය වෙලා අර ජනකාණුවක් නිෂ්පාදනය වෙන්නේ. නැත්නම් යුක්තානුවක් හැදෙන්නේ. ඒ මව් ගැපට ගියාට පස්සේ ඊට පස්සේ උතු රූප කලාපයන්ගෙන් සම්බන්ධ වෙලා කය හැදෙන්න පටන් ගත්තහම මස්ලේ කයක් හැදෙනකොට අර රූපයේ ආකෘතියක් වශයෙන් තමයි ලොකු වෙන්නට ගොඩනැගෙන්නේ. ඊට පස්සේ ඒ ආකෘතිය හැදෙනකොට අර මස්ලේ කය හදා ගැනීමට හදාගත්ත යුක්තානුවට හිමි දෙමව්පියන්ගේ ගති ලක්ෂණ නෙමෙයි එන්නේ හැඩරුව.

ඒ හැඩරුවට කය හැදෙන්න එක ආධාරයක් වෙනවා. අර ගන්ධබ්බයා මිනිස් නම් මිනිස් හැඩරුවටම ඒ කය ඊට ගැලපෙන තැන හැදෙනවා. එතකොට මේකේ සංකල්යක් තමයි ඊළඟ අත්බැවයේ තියෙන රූපය. හැබැයි ඒ වෙලාවේදී එයා මැරි චුත වෙලා පටිසන්ධි ලැබුවා නෙමෙයි. අර රූපයෙන්ම තමයි ගිහිල්ලා උපදින්නේ. අන්න එහෙමයි ඒ තමයි හුඟක් දුරට පෙර බව කියන්නේ ළමයි හැදෙන්නේ ඔන්න එහෙම මොකද හිටපු ආකාරයෙන්ම උණ්ඩු වෙලා ගිහිල්ලා ආයේ මත් වුණා මිසා. අත්බැව් පරිවර්තනය වුණේ නෑ. පරිවර්තනය වුණා නම් එහෙම චුත වෙලා පටිසන්ධිය වෙනකොට විශාල පරිවර්තන මානසිකත්වය වෙනස් වීමක් වෙනවා. එතකොට හිටපු භවය අමතක වෙනවා නැවත මතක් කරන්න නම් දිවැස් පහළ කරන්න ඕනේ. දිවැස නැමිති අභිඥා පහළ කරපු හාම තමයි ඒ පරිවර්තන වෙච්ච ක්‍රියාවලිය ඉවසිල්ලෙන් සිහියට නගලා ඊට ඉස්සෙල්ලා හිටපු තත්ත්වය බලන්න හැකියාව ලැබෙන්නේ.

ඒක ඔක්කොටම කරන්න පුළුවන් දෙයක් නෙමෙයි. අන්න ඒක තමයි අර හුගාක්වය පෙර බව කියන පුංචි ළමයි. ඉස්සෙල්ලා භවේ ස්වභාවය කියන්නේ අන්න ඒ ආකාරයෙන් ඇති වෙනේ වෙනසකින්. ඉස්සෙල්ලා මෙහෙම හිටියා මේ වගේ හිටියා. ඉතින් ඒ කාලේදී කවුරුවත් ළමයි කියලා නැහ. මම ඇදක අවුරුදු 85ක් වෙලා පන ඇදැඳිලා මලියේ කියලා එහෙම එක්කෙනෙක් කවුරුවක් කියලා නැහ. ඒ පෙර බව කියන අය හුඟාක් දුරට කියා තියෙන්නේ අර උපච්චේදක මරණ වෙච්ච අය ඒකෙන් පැහැදිලිව පේනවා කර්ම බලයගය ඉතුරු වෙලා තිබිච්ච බවට ලකුණු. හදිසියන තුරක් දීගිරීමක් එහෙම නැත්නම් යම්කිසිමේ යම්කිසි ඇක්සිඩდეන් ටිකක් වීමක් එහෙම දේකින් මැරිච්ච අය තමයි විග්‍රහ කරන්නේ ඊළඟත් බැ මම මෙහෙම හිටියා. බලපුහම වයසත් බලපුවහම තරුණ වයස හෝ ළමා වයස මට්ටමක්. වයස ගිහිල්ලා සිහි නැති වෙන මට්ටමට ගිහිල්ලා ඇඳේ තැන්වෙලා ඉදලා ඔහොත් පරලා එහෙම මැරිච්ච කෙනෙක් එකක් කවදාවත් කියන්නේ නෑ. මම කුරුල්ලෙක් වෙලා හිටියා, ලේනෙක්

වෙලා හිටියා ළමයි ලේනට කුරුල්ලුන්ට කොච්චර ආසා වුණත් එහෙම කතාවක් වේලාදී කියලා නෑ ළමයි පෙර බව කියනකොට මේ සමහර අය විශේෂඥ භෞතික විද්‍යාඥයෝ කියනවා ඒක හිතේ පළපදියන් වෙච්ච ළමීන්ගේ අදහස් ඔය එන්නේ යනවා මේවා කියලා. එහෙමනම් ළමට හුඟා හිතේ පළපදියන් ඉන්නේ කුරුල්ල වෙච්ච ඒවා ලේන්නු වෙච්ච ඒවා මොකද හරි ආසයි ළමයි එහෙම ඒවට එල ලේනෙක් වෙලා හිටියම කියලා එහෙම කියන්න ඕනේ හිතේ ආපු මානසික විකුරු තියන්නනම් ළමීන්ට හිතේ හටගත්ත අදහසක් කියනවා නම් එහෙම මේවා එකක්වත් එහෙම කියවිලා නැ. ඒ වගේම කියවිච්ච හැම එකක්ම කියවිලා තියෙන්නේ අර මිය ගිය කෙනාවේ මැරිලා උපදින්න අතර කාල සීමාවක් තියලමයි. ඒ කාල සීමාව නැත්තේ කියලා එහෙම එකක් එක්කෙනෙක් ඒක තැනක ජීවත් වෙලා ඉන්ද ඇද්දී අනිත් තැනක ඒ පුද්ගලයා මැරි මේ මේමේ හිට හටගත්තා කියන්න ඒ ජාතිය විග්‍රහ වෙන්නේ නෑ. එහෙම වෙන ඒවා තියෙනවා නම් ඒ මාස අටක නමයක

කාල සීමාවග සිද්ධියක් විතරයි එහෙම වෙන්නේ. ඒකට වෙනම හේතුවක් තියෙනවා. සමහර මව්ග්ගැපක් ඇතුලේ තාවකාලිකව ඉන්න කාලයක් තියෙනවා යම් කෙනෙක්ම ගැබ ගැබ ඇතුලේ රූපය නිර්මාණය වෙමින්. ඒ වෙලාවේදී ඒ ආයතනයෙන් චුත වෙලා අහක් වෙන්න පුළුවන්. නැත්නම් ඒ කයෙන් ඉක්ම යන්න පුළුවන්. එහෙම ඉක්ම ගියොත් වෙන කෙනෙක් ඇවිදිලා හිටන් එවලේ මැරිච්ච කෙනෙක් එවලෙම ගිහිල්ලා උප්පත්ත වෙන්න පුළුවන්. ඉතින් ඕක තව ඉතින් විස්තර කරන ගැඹුරු පැත්තක් ඔය විග්‍රහ කරේ. ඕක ඉතින් අහලා බලලා තව දැනුවත් වෙන්න. දැන් ඉස්සෙල්ලා ප්‍රශ්නයම කොටසක් තමයි මේ අහලා තියෙන්නේ අයිසරයක්. මොකද මේ යම්කිසි කෙනෙක් මේ සම්මුති මරණයෙන් හෝ පරමාර්ථ මරණයෙන් ඒ මරණයට පත් වුනා නම් අහන්නේ මොකක්ද මේ

දැන් මේ ඇවිදිනවා ඉන්නවා කතා කරනවා මේ ආදි වශයෙන් මේ කවුද කියන එකේ ප්‍රශ්නයක් එනවා. මෙන්න මේක තමයි ඇත්ත වශයෙන්ම අති සියුම් අවස්ථාවක් විග්‍රහ කරලා හරියට දැනගන්නකන් තේරුම් ගන්න බැරුව තියෙන්නේ. හේතුඵල ක්‍රියාවලියක් ක්‍රියාත්මක යනකොට ඇතිවෙන සිද්ධියක් තියෙන යනවායනවා කියලා එහෙනම් අපි අර කිව්ව සිද්ධිය අර ගන්ධබ්බයා කියන එක්කෙනාටත් යන්න පුළුවන්, එන්න පුළුවන්, කතා කරන්න පුළුවන් ඒ ඔක්කොම කරන්න පුළුවන්. හැබැයි සතර මහාභූතයන්ගෙන් හටගත්ත ලෝකයක ඒ ඒ සතර මහාභූත අවස්ථා තියෙනවා. ගනීභ සතර මහාභූතයන්ගේ තියෙන එක අවස්ථාවක්. දෙවියන්ගේ ශරීර තියෙන්නේ සතර මහාභූතයන්ගෙන් හැදිලා. ප්‍රේතයන්ගේ අමනුස්සයන්ගේ ශරීර තියෙන්නේ සතර මහාභූතයන්ගෙන් හැදිලා. ඒ සතර මහාභූතයන්ගේ ප්‍රමාණ නැ චක්‍ර වෙනස්.

එකක් අනිකර සම්බන්ධ කරන්න බැරි විදිහට තියෙන්නේ. ඒ නිසා තමන්ට ඔක්කන්තියට එන ගන්ධබ්බයක් තියෙන්නේ සතර මහාභූත කයමයි. ඒ සතර මහාභූත කයකින්ම තමයි ගැබ කරා ඉන්නේ මොහොතකින් හරි. ඇවිදිලා උපදිනත් උපදින්නේ ඒ ශරීරයත් එක්කම හටගත්ත ඝනීභාවන සතර මහාභූත කයකින්. එතකොට මේ අහන ප්‍රශ්නය මට හරියට තේරෙන්නේ නෑහ මේ මොකක්ද අහන්නේ කියන එකක්. මේ ඇවිදින්නේ එන්නේ කවුද කියන එකක් මේ අහන්නේ. මොකක්ද මේ අහනේ? සම්මත මරණයත්, පරමාර්ථ මරණයත් දෙක එකට සිදු වුණා නම් කියන ප්‍රශ්නයක්. සම්මත මරණයත්, පරමාර්ථ මරණයත් කියන වුනාත් චුති පටිසන්ධියක් ඇති වුණා නම් එකපාර ඇවිදින්න බැහැන්නේ ළමයෙක් වෙලා උපදින්න පුළුවන්. සම්මත මරණයයි, පරමාර්ථ මරණයයි දෙකම වුනා නම් එයා ඉස්සෙල්ලාම පුදුනේ ගන්ධබ්බයෙක්

වශයෙන්. ඒ ගන්ධබ්බයා තමයි ගැබකට ඔක්කන්ති වෙලා හටම් ශරීරයක් හදාගෙන ආයෙ මස්සරය කයකින් එන්නේ. එතකොට ඇවිදෙන්නේ කතා කරන්නේ යන්න එන්නේ මොකෙද්ද ඒ මොන විදිහෙන් ක්ෂණයකින් මැරිලා ගියත් ඒ චුතියත් සමඟ උප්පත්තිය ලැබුවොත් එහෙම උපදින්නේ ගන්ධබ්බ ශරීරයකින්. කාය දසක භාව දසක වත්තු දසක කියලාජ කොට්ඨාස තුනකින් කර්මජ රූප කලා තුනකින් තමයි පළවෙනි පටිසන්ධිය හටගන්නේ. යම් කෙනෙක් චුත වෙලා පටිසන්ධියක් අලුතෙන් ලබනවා නම් එහෙමයි ලබන්නේ. ඒ වෙලාවේදී යම්කි ඒ තව සුළු මොහොතක් යනකොට චක්ඛු දසක සෝත දසක ගාන දසක ජිව්හා දසක කියලා මේ දසක කියන්නේ 10 කොටස්. රූප කලාපයකට අටක් තියෙනවා අන්තිම කුඩා රූපකලාපයේ අවිනර්භෝග රූප කියලා කියන්නේ ඒකට බැඳිලා තියෙන ඒවා. බැඳිලා තියෙන රූප කියලා කියන්නේ ආපෝ,

තේජෝ, වායෝ පඨවි, ගඳ, රස, ඕජා කියන. මෙන්න මේ හතර හතරක් සමග එකතු වෙච්ච අට එකම රූපයක තිබෙන්නා වූ අවස්ථා අටක්. අට ආකාරයක්. ඒක වෙන් කරන්න බෑ. ඒක තමයි රූප මාත්‍රයක තියෙන ගැබ්බෙච්ච ලක්ෂණ ටික. ඔය හටගත්ත රූපයේ ශක්තියකට ගැබ්වෙලා තියෙන්නේ ශක්තියකින් භ්‍රමණය කරවනවා. ඒ ශක්තියට අනුකූලව යමක් නිෂ්පාදනය කරන්න තමයි ඒ සුද්ධාෂ්ටකය ගොඩනැගෙන්නේ. ඒක එකවටා භ්‍රමණය වෙමින් යම්කිසි කයක් වටා යනවා. අපි ඕකට තියෙනවා පරිවර්තනය සහ පරිභ්‍රමණය කියලා. මෙන්න මෙහෙම රූප කලාප දෙකක් ඒකට හැදෙනවා ඒකෙම ක්‍රියාවලියෙන්. ඒ උරුම රූප කලාප අටත් සමඟ ඒ ක්‍රියා දෙකේ එකතු වුනාම දහයක් වෙනවා. මෙන්න මේ 10 ඉතා සයුක්ෂම කෑල්ල තමයි අර

දසකයක් කියලා කිව්වේ. 10 කොටසක්. ඉතින් කයක් හටගැනීමට අවශ්‍ය කරන ඉතාම සුළු මාත්‍රය තමයි කර්ම ශක්තියෙන් ඉස්සෙල්ලා හටගන්නේ. කාය දසක භාව දසක කියලා ඒ කවුද? මනුස්සයෙක්ද, තිරිසනෙත්ද ස්ත්‍රියක්ද, පුරුෂයෙක්ද ආදී වශයෙන් වෙන් කරලා පෙන්නන හැඩතලයක් ඊළඟ එකෙන් හදනවා. ඊට පස්සේ ඒක හිතන්න පුළුවන් ශක්තියක් එක්ක සම්බන්ධ කරපු වස්තු දස කියලා ඒකටම බැඳිලා තව කොටසක් එනවා. ඔය කොටස් තුනක ආරම්භයකගේ එක කොටසක් ඉස්සෙල්ලා හැදෙනවා. ඒක තමයි මූලික පටිසන්ධියත් එක්ක ලැබෙන කර්මජ රූපය කියන්නේ. ඒක ඇහිපිය ගහන මොහොතක්වත් යන්න ඉස්සෙල්ලා ඒකට එකතු වෙනවා චක්ඛු දසක සෝත දසක ගාන දසක ජිහා දසක කියලා. ඇස කන නාසය දිව කියන ඒවා හටගැනීමට අවශ්‍ය කරන්නා වූ රූප කලාප තව සම්පිණඩනයක් අර කර්ම ශක්තියම ප්‍රසාද රූප කියලා එකතු වෙනවා. මෙන්න මෙහෙම රූප කලාප 70වක ගොඩක් එකතු වෙනවා ඉස්සෙල්ලාම ආරම්භක ඇහිපිය ගන්න

මොහොතක්ක හැදෙනවා. ඊට පස්සේ මොහොතක් ගානේ කර්ම චිත්ත ක්‍රියාවලියට එකතු වෙලා හිටන්. එකතු වෙන පරමානුක ශක්තියක් ඒ හැඩතල අරගෙන ඊට අනුකූලවම නිර්මාණය වෙනවා සූක්ෂම ශරීරයක්. මේ නිර්මාණය වෙන එක අපිට පේන්නේ නෑහ. නමුත් මේ සූක්ෂම ශරීරයේ ගනීපානය වෙනකොටයි පේන්නේ. ඒ ශරීරයෙන් තමයි ඊට පස්සේ නැවත යන්න එන්නේ ඔක්කොම කරන්නේ. ඉතින් මෙතන්දි ඒ සම්බන්ධය වෙනස් වෙලා නෑ. දැන් දංවැල් පුරුකට දංවැල් පුරුකක් සම්බන්ධයි. නමුත් පළවෙනි පුරුක දෙවෙනි පුරුක නෙමෙයි. දෙවෙනි පුරුක තුන්වෙනි පුරුක නෙමෙයි. අපිට ඔන්නම් පුළුවන් දංවෙලක් හදන්න. දන්වෙල්ලා එකපුරුකක් යකඩෙන් හදනවා. ඒකට ඈඳලා අනිත් පුරුක හදනවාලින්. අනිත් පුරුක තඹ වලින් හදනවා.

මේ එකින් එකට ඈඳලා පුරුකෙන් පුරුකේ එක එක ජාතිය ලෝහයන්ගෙන් හදලා බැලුවත් දන්වැල එකයි. ඒකීව බලපුවහම ඒක එක දන්වැලක්. පුරුකෙන් පුරුක වෙන්වලා බැලපුවහම ඒකින් එකට සම්බන්ධ පුරු. පුරුක් එකතු වීම නිසා දන්වරක් හැදිලා තියෙනවා වාගේ. අපේ සසර ගමනේ අනාදිය පටන් එන රූප ඒ රූපස්කන්ධ එකින් එකට හැඳි ඇඳිච්ච පුරුක් වාගේ. ඒ නිසා අපි කරපු පින්පව් වාදියක් යමක් ඇත්නම් මේ පැවැත්ම එකම වශයෙන් පේන්නේ මම ආවා කියන එක මිසක් වෙන කෙනෙක් ආවා වෙන කෙනෙක් හිටියා කියලා නෙමෙයි වැටහෙන්නේ එහෙමයි. අර දන්වැල් බුරුක් විවිධාකාර වුනාට ඒකට ඇමිල්ලා තියෙනවා නම් එකම දන්වැල කියලද ආවා වාගේ. මම කියන හැඟීමක් එනකොට අතීතයේ පටන් ගෙන හිටපු හැම භවයකම ඒ මම කියන සම්බන්ධයත් එක්කලා සම්බන්ධයි.

ඒ සම්බන්ධ වෙච්ච මම කියලා තව කොටසක් නෑ අතරේ. ඔය සම්බන්ධ වෙච්ච ඔය ටිකෙන්ම තමයි ඒ සම්බන්ධය තියෙන්නේ ස්කන්ධ පහකින්මයි. උපාදානය නැමති බැඳීමෙන් සම්බන්ධයි. රූපස්කන්ධ, වේදනා ස්කන්ධ, සංඥා ස්කන්ධ, සංඛාර ස්කන්ධ, විඤ්ඤාණ ස්කන්ධ කියන මේ ස්කන්ධයක් හැදිලා තියෙන්නේ එකින් එක සම්බන්ධ වෙලා. ඒ සම්බන්ධ වෙලා අපි මම කියන හැඟීමෙන් ගන්නේ මුළු ස්කන්ධ පද්ධතිය තියෙන නිසා. ඒක මාතෘයකට නෙමෙයි. ඒ නිසා ඒකෙදී අපි කරපු කියපු යමක් ඇට නම් ඒ වින්ද්‍රයේදී අර මම කියන සම්බන්ධය තියෙන්නේ නිසා ඒ ඔක්කොම එකක් වශයෙන්ම සම්බන්ධයි. ඉතින් පෙර භවයකදී මම මෙහෙම දෙයක් කරපු නිසා තමයි අද මට මෙහෙම විදින්න සිද්ධ වුණේ. අර මම කියන සංඥාව අත්හැරිලා නෑ. ඒ සංඥාවෙන් පෙන්නන්න එකක් නෙමෙයි. ඒකී ඇත්තයක් මනසෙන් ගොඩනගලා. මෙන්න මේක තමයි ආත්ම දෘෂ්ටිය කිව්වේ. ආත්ම දෘෂ්ටිය නිසා අපිට පේන්නේ කොටස් වශයෙන් නෙමෙයි. ඒ කොටස් සියල්ලක්

වෙලා. අන්න ඒ එකක් වෙලා පේන නිසාම තමයි අපි ඒකට සම්බන්ධ වූ මමෙක් හදාගෙන තියෙන්නේ. ඒ මම කියලා නැවත නැවත ගොඩනගන්න දෙයක් නෑ කියලා යථාර්ථයෙන් දැක්කහම ඒ මමත්වයෙන් ගොඩනැගීම නැවැත්තුවට පස්සේ රූපත් ඉවරයි, වේදනාත් ඉවරයි, සංඥාත් ඉවරයි, සංඛාරත් ඉවරයි, විඤ්ඤාණත් ඉවරයි. එහෙනම් සත්වයෙක් කියලා දැනීමක් තිබුණා නම් යමක් ගොඩනැග නැගී ඒක නැවත වුණා. එහෙනම් එතන රූපයෙන්, වේදනාවෙන්, සංඥාවෙන්, සංඛාරයෙන්, විඤ්ඤාණයෙන් තොරව දුකක් ගොන්න නැැගීම ගැන කතා කරන්න දෙයක් නැහ. දුක් විඳීමක් ගැන කතා කරන්න දෙයක් ගොඩනැගෙන්නේ නෑ. එහෙනම් මමෙක් ගොඩනැගෙන්නේ නෑ. මම නැමති සංඥාව එක්ක සම්බන්ධය ඉවර වුණා. තිබිච්ච රෑන දුක් විඳින්නේ නෑ. ගොඩන මමත්වයක් ඇට නම් ඒ මමත්වය ගොඩනගෙන මොහොත තමයි ඒ මොහොතේ පංචස්කන්ධ සම්බන්ධතාවය නිසා තමයි දුක දැනෙන්නේ. ස්පර්ශ ප්‍රත්‍යයෙන් වේදනාවේ වේදනාවට

පත්වෙන කෙනාට දුක පනවමයි. ඉතින් බුදුරජාණන් වහන්සේ විග්‍රහ කරලා තියෙන්නේ එහෙමයි. ඒ වේදනාව නිසා තමයි දුකක් පනවන්නේ. ඒ වේදනාව කියන එක ස්පර්ශයෙන් අහක් වෙච්ච එකක් නෙමෙයි. ස්පර්ශය එකින් එකට සම්බන්ධයි හිටියේ සලායතන නිසා, සරලායත නාම රූප නිසා, නාම රූප විඤ්ඤාණ නිසා විඤ්ඤාණ සංඛාර නිසා මේ ආදී වශයෙන් එකින් එකට සම්බන්ධයක් එනවා. ඒ සම්බන්ධතාවය කැඩෙන්නේ නෑ. අනන්ත සංසාරය පටන් ඒකයි දැන් මේ අහන ප්‍රශ්නයට හරියටම උත්තරය ගන්නේ මේ ප්‍රශ්නේ හරියට පැහැදිලීම මට ඔයට විග්‍රහයක් කරන්න නම් පැහැදිලි මේ පැහැදිලි ප්‍රශ්නයක් එන්න ඕනේ Yeah.