Talk Arunodaya-27

දැන් මේ ඊරිෂියාව ක්‍රෝහකම මාන්‍යය ආදී මේ සිතුවිලි ජනිත වෙන්නේ කොහොමද කියලා මේ ප්‍රශ්නයක් අහන්නේ. මේ ඔක්කොටම මුල වෙන්නේ අර තණ්හාය ජායතී සෝකෝ තණ්හාය ජායතී භයං ආදී වශයෙන් පෙන්නපු මුල ලෝකයේ යම්කිසි තෘෂ්ණාවකින් අවිද්‍යාවකින් බැඳීමක් තියෙනවා නම් ඒහා සම්බන්ධව යම් තරමක් බලවත් දේ තෘෂ්ණාව මේ ලෝකේ වටිනාකම ඔහුට එච්චර බලවත් වෙනවා. යම් යම් දේවල් ඔහුට අසීමිත වටිනාකමක් දකිනවා මේ ලෝකයේ විවිධ සම්පත් වල පංචකාම සම්පත් වල අන්න ඒවා දැක්කට පස්සේ ඒවා මම කරගන්න ඒවා මගේ කරගන්න ඒවය ආශ්වාද ගිජු වෙලා ආශ්වාදය විඳගන්න විවිධාකාර නීචකම් කරනවා. එතකොට ඒ වගේම අනුකට ඒක නොවේවා. මට ඒ සම්පත් ලැබේවා කියලා මෙහෙම ඉරසිහා කරනවා. වෛර කරනවා.

ඒ ගති ලක්ෂණ එන්න පටන් ගන්නවා. මට ලැබුනේ නෑනේ මේ සම්පත්තිය අරුට ලැබුනේ. අන්න එහෙම හැඟීම් වෙනවා. මට මෙච්චර ගන්න මම උත්සාහ කළා මට ඇදුනේ නැහැනේ ස්වීප් එක අර කටුනානේ. අන්න එහෙම අදහස් ඇවිදිල්ලා විවිධ නීජ විදිහට පහත් කරලා සලකමින් නින්දා කරමින් අන්න එහෙම කටයුතු කරන ගති ලක්ෂණයක් තියෙනවා. ඒක එක දේකට නෙමෙයි. තමන් මොනවද වටිනවා කියලා නිගමනය කරගත්තේ අවිද්‍යාවේ නිගමනය අනුව ඒක තමයි ප්‍රධාන වෙන්නේ. ඉගෙනගන්න ළමයෙකුට ඉගෙන වර්ණාව කියලා ගන්නවා. අනික් ඉගෙන ගන්න එාට ඔය අයිර්යාව කරනවා. හැඟීම් වෙනවා. සසර පුරුද්ද ඕකයි. හැබැයි පාලනය කරගෙන ආදීනව දැකලා ඇවයි වෙන් වෙන්න ආර්ය ධර්මය අනුගමනය කරන පින්වත් පිරිස් එහෙම හුරු කරගෙන ඒකෙන් වෙන් වෙන්න ඕනේ. ශුද්ධ කරගන්න ඕනේ. තමන් කරන්නේ යම්කිසි විදිහක ගුරුව

තියෙනවා. මුල් ගුරුවරයෙක් වෙන්න උත්සාහ කරනවා. තමන්ට බැරිලා වෙන කෙනෙක් එහෙම එතන්ට ගියොත් එහෙම බොහොම වෛරයක් ඇති වෙනවා. ඔහු කරා අප්‍රසාදය ඵල කරනවා. තමන්ට තිබෙන තැනයි ගත්තේ කියනවා. මේ ආදී වශයෙන් විවිධාකාර නීතකම් අභූත චෝදනත් කරනවා. ඉතින් මෙහෙම තමයි හැම රැකියාවකම මන්ත්‍රීවරයෙක් වුනත් එහෙමයි. ඇමතිවරයෙක් ජනාතිපිතු වතු වුනත් ඒ තින් යන්නේ ඔය ක්‍රමයට තමා. ඒගොල්ලෝ ඒගොල්ලන්ගේ පිරිස වලට කරනවා. ආර්යෝ කවදාවත් මට බැරි වුණානේ අර පුද්ගලයා කරගත්තනේ ඔහුට නොවේ මට ඒවා කියලා එහෙම අදහසක් කවදාවත් එන්නේ ආර්යයෙන්ට. ආර්යව මොකද කරන්නේ? උතුම් තත්ත්වයට ගිය කෙනාට වැඳලා පුදුලා ගරු කරලා හරි. අවවාද අනුශාසනාවක් අහගෙන තමන් ඒ තත්ත්වයට පත්වෙනවා. ඔහු වෙන්නවත් ඔහුට වඩා ඉහළවත් එහෙමකට නෙමෙයි. සසර දුකෙන් මිදෙන්න. අන්න එතන තමයි යහපත් පැත්ත තියෙන්නේ.

ඉතින් ඒ මගට හිත තිබ්බ කෙනාට ඊර්සික්ද වෛරමාන නැහ. එයා මේ ලෝකෙට වටිනවා කියලා හිත තියන්නේ නැහැ. ලෝකේ අසාරායකියා දකින කෙනා ලෝකේ වටිනාකම බැහැලා ඉන්නේ. උපන් නිසා මැරනකන් ඉන්නවා. බඩිගිනි නිසා කනවා. මොනවා කරන්න? තනියෙන් කාගෙන යන්නේ නෑ. එයා දකිනවා ඒකේ දැහැම සාධාරණ පැත්තක්. තියෙන හැටියට බිදාගෙන හදාන කනවා. අන්න නියම පය ක්‍රමවේද තියෙනවා. ඒ උතුම් ගුණත් එක්කලා තියෙන්නේ යුතුකම් උතුම් ගුණ. ඒවා ආර්යයන්ට වැඩෙනවා. ආර්ය මාර්ගය සකස් කරගන්නේ ඔය විදිහට. ඉතින් ලෝභයට දානය පිළියමක් ූවාසය කියලයි මේ විග්‍රහ කරන්නේ. ඒක එක්තරා සුළු පිළියමක් විතරයි. දිනේ කදරියන් දානේන ආදි වශයෙන් පෙන්නා තියෙනවා. කදරි කියලා කියන්නේ කෑදරයා නමුත් ඒ අර්ථය නෙමෙයි එතන දීලා තියෙන්නේ.

ලෝභකම ධ්‍යානයෙන් ජය ගන්නවා කියලා. කෑදර කියන එක නොයෙක් අර්ථයෙන් තියෙනවා. මොනවට මොනවට කෑදර? පංච කාම සම්පත්තියටම කෑදරයි. අන්න එහෙම කෑදරකමක් තියෙනවා. ඒ කෑදකම ඇරෙන්න නම් ඒවට බැඳිලා තියෙන මානසිකත්වය සුද්ධ කරගන්න ඕනේ. දානය ගියාම ඔය බට්ටිකක් වෙලා කන්න දෙන එක හරි එහෙනම් තියෙන ආහාරයක් හදලා දෙන එක විතරක් නෙමෙයි. ඒක එක කොටසක් පමණයි. ඒක නෑ කියනවා එහෙම නෙමෙයි. ඒකෙන් කරන්නේ එක්තරා මුල පරීමක්. යම්කිසි කල්‍යාණ විතර සම්පත්තියකර අවස්ථාව ලැබෙනවා. ඒ අවස්ථාව ලැබුනහම ඒක උපනිසිරය වෙනවා. ඒ කල්‍යාණ මිත්‍ර සම්පත්තිය තමන්ට සම්බන්ධ කරගන්න.

ඒ වෙලාවේදී අහනවා මේ පංචකාමයන්ගියම තියෙන ආදීනව ධර්ම ශ්‍රවණය ආදී ඇහෙනකොට මොකද වෙන්නේ? අනිය වැඩක් නැති පංචකාමයක්නේ. අසාර පංචකාමයන්න කියලා. ඔහොම අත්හැරෙන්න පටන් ගන්නවා. ඒවත් අත්හැරීමක්, නොවැල්මක්, මිදීමක් වුනත් ඒවත් දාන ඒවා තමා. අර දන්දියම කියන එකෙන් මූලික හේතු වාසනා ලැබෙනවා. ආයු වන්න සැප බල ඥානය පහළ වීමට හේතුකාරයක් දන් දුන්නාම ඒ උත්මයන්ට සසරේ තමන් කරලා තිබිච්චට පනිස්සරයන පසුතලය හැදෙනවා. සමනන්තරයේ අන්න එහෙම පසුතලයක් හැදුනහම සසර කරපු පුණ්‍යතාවයන් එතනට ඇදිලා එනවා. ඇදිලා ආවට පස්සේ මොකද වෙන්නේ? අර ආයුෂ වර්ණය, ආදිය මේ ආර්ය මාර්ගය පූර්ණය කරගන්න උපනිශරය වෙනවා. අන්න එතන්දි ඒ ධර්ම අවබෝධය ලබාගන්න හේතු

වාසනාවත් ඔහුට ලැබෙනවා. ඒක විශේෂ දෙයක්. බඩිගින්න ඉඳගෙන බණ කියන්නත් අමාරුයි බණ අහන්නත් අමාරුයි. ඒක මහා දාහයක්. අසීමිතව බඩපරවාගෙනත් බණ කියන්නත් බැහැ අහන්නත් බැ. ඒකත් ඒ වගේ එකක්. බඩිගින්න දුරු කරගන්න මට්ටමට තියෙන්න ඕනේ. එතකොට කයටත් පහසුයි. ඇඟේ අප්‍රාණික ගතියක් නෑ. ප්‍රබෝධයක් තියෙනවා. ආහාරයෙන් ගන්න තියෙන ආයුෂ වර්ණය, සැපය, බලය පටිවාන ඥානයට හේතු වන උපනිස්‍රය ලැබෙනවා. අන්න ඒ ටික ලබා දුන්නනම් දේශගයන් වහන්සේලාටත් තමන්ටත් ඒකාන්තයෙන් හේතු ලැබෙනවා. එබඳු පසුතලයක් උදා කරගන්න පුණ්‍ය වාසනාවක් පහළ වෙනවා. ඒ පුණ්‍ය වාසනාව තුළ ඉඳගෙන ධර්ම ශ්‍රවණය කරන්න අවස්ථාවක් ලැබෙනවා.

අන්න එහෙම අවස්ථාව ලැබුනහම ඔය කියන බැඳිලා තියෙන ලෝභකමෙන් බැඳිලා තියෙන ආසාවංගෙන් බැඳිලා තියෙන යම්තා පංචකාමය වැද්ද. ඒවය ආදීනව දැකලා වෙන්ේ ආනිසංස දැකලා. අන්න ඒවත් යාග කරනවා ඉවත් කරනවා. එච්චරක ඒවය බැඳිලා හිටියේ. දැන් අල්ලගෙන බදාගෙන හිටපුවා පැත්තක දානවා. හැබැයි ගන්න බලාපොරොත් අය ඕනන් තරම් ඉන්නවා ලෝකේ. ඒවා ලොකු කරගත්ත අය. ගන්න කෙනෙක් ගත්තා ආවේ. මට වැඩක් නෑ ඒ ඔවා ගැන. ලස්සන දේවල් තියෙනවා. ලස්සන නිසා ගෙනහලා තියාගන්න හිරිසක් තියෙනවා. පොර කාල සඟල සරඟ කරලා. නමුත් මේ හරයක් නැති බව දැනගත්තට පස්සේ ලස්සන පැත්තකට දානවා. ඔහු ඒ තරඟෙන් අහක් වෙනවා. තරඟ කරන අයට ඒක අවස්ථාවක්න ඒගොල්ලෝ ඒවා ගනී තමන්ට ප්‍රශ්නයක් නෑ.

ඒ වගේම මේරි හඬ කියන එක හඬ හෝ හඬ සම්බන්ධ කරන සියලු දේවල් වලට යම්කිසි බලාපොරොත්තුවක් තිබුණම් ඒවා අසාරයි කියලා දකිනකොට මම කරගන්න මගේ කරගන්න තියෙන බලාපොරොත්තුව අත්නම් මෙයා තරඟෙන් අහක් වුණා. තරඟෙන් කරන අය ගනි. මට කමක් නෑහ. ඒ කැමති වෙනට ගන්න මම ඒවා අයින් කරලා දාලා තියෙන්නේ. අන්න එහෙම තත්ත්වයට පත්වෙනවා. ගන්ධයන්ගේ ආග්‍රහණී ආශ්වාදය හොයන අය ඉන්නවා. ගහන ගන්ධ කාමය අනේ ඔය ආශ්වාදයන්ගැති හරේ මොකක්ද කියලා. ධර්මානුකූලව දකින කෙනා එච්චර කල් ගිය තරකයෙන් අහක් වෙනවා. ඌවට පස්සේ දඟලන්නේ නෑ. එයා නිසා යම්කිසි ගන්ධයක් නිෂ්පාදනය වුණා නම් කැමති කෙනෙක් ගන්න කෙනෙක් ගත්තා මට වැඩක් නැවා. ඕවා පර කකාවේ පස්සේ යන්නේ කවුද එකෙන් එකට එකෙන් එකට බලවත් වෙනවා වගේම

තමන් අත්යන්න එක තමන්ට හොඳට පැහැදිලිව පේනවා. රසය කියන එකේ තිබෙන්නා වූ අසාරත්වයක් දකිනවා. රසකාමී ගිජු වුනාම තිබෙන්නා වූ ආදීනව දකිනවා. එච්චරක තිබිච්ච ගිජුකම අත්හැරිලා යනවා. හරි වැඩේ ගෙදරට කේක් ගෙඩියක් ගේනවා. වෙන්දාට පොර කාල ලොකු කෑල්ල ගන්නයි දඟලන්නේ. දැන් ඒ අදහත් මොකුත් නෑහ. තිබුනොත් ගන්නවා නැත්නම් නිකන් ඉන්නවා. එහෙම සම්බන්ධයක් නැතුව යනවා. යම්කිසි ආකාරයෙන් රසවත් දේවල් හරි හදලා තිබුණ දෙයක් වුනොත් බඩිගිනි වෙලාවක් වුනොත් ඒ වෙලාවට ගන්න දෙයක් තිබුනොත් ගන්නවා. ආය පොර කක්කා දඟ කරන්නේ නැහැ. ඕක තියහා මය කෑල්ල තියන් කියලා එහෙම දඟි ලකුත් නෑහ. ඉතින් එහෙනම් මම මේකවා ඉන්වරණයක් කරගන්න. අන්න පරිත්‍යාගය එකක හැටි. කෑදරයා කෑදරකම් අත්හරින හැටි. දානයෙන් ඒවා ඉවත් කළා. ඒවා දුන්නා. ස්පර්ශ. විවිධාකාර සුඛ ස්පර්ශයන් හොයෙනවා.

ඒවා ම කරගන්න මගේ කරගන්න දඟලනවා. මොන හරයක් ඇති දේවල්ද කියලා දැක්කට පස්සේ ධර්මානුකූලව කෘෂණ කරපු කොට්ටමට හොයන්නෙත් නැහ. පැදුරු කඩමල්ලක් මුල්ක දාලා තියෙනවා මට ඒකත් ඇති. මට ප්‍රශ්නයක් නෑ. අන්න එහෙම අදහසට වහිනවා. අර ආශ්වාද සුඛ විඳින්නට පොර කන අය ඒවා අයිති කරගන්නවා පැනලා. ගන්න කෙනෙක් ගත්තා මට ඕවා ලොකු දේවල් නෙමෙයි. මට කොහෙත් දෙකයි. නිදාගන්න පැදුරු කඩමලක් කොහෙ තියන නම් කවුරුවත් නොහින්න නැහැ ඒකෙත් මට වැඩිය හොඳයි. මගේ පාඩුවේ නිදහස ඉන්න පුළුවන්. අන්න එහෙම අදහස එනවා. ඒවට තිබිච්ච කෑදකන් අත්හැරිලා යනවා. ගන්න කෙනෙකුට ගන්න හිට දීලා අත් වෙනකොට කෑදරයා දානයෙන් දිනවා කිව්වේ ඕකයි. ඔය ඕක හරි ගැඹුරු දෙයක් ඔය දානය කියන වචනය. මේක කන්න දෙන කෑම පොඩ්ඩකට සීමා කරගෙන තියෙන්නේ දානය.

ආමිස දානයේ, අභේ දානයේ, ධර්මනය කියලා දාන තුනක් තියෙනවා. මේක ආමිස දානයකට සීමා කරගෙන තියෙන්නේ. අභේදානය ධර්මනය ඊට වඩා බලවත් ඔක්කොට වඩා බලවත් ධර්මනය කෑද වෙලා ඉන්න පුද්ගලයා ආවාස වලට කෑදරයි. ආවාස මසුරුකම ලාභකීති ප්‍රහංසා වලට කෑදරයි. වර්ණ, මසුරුකම ඉගෙන ගත්ත ඒවා තියාගන්න කාටවත් නොදීගන්න හිතෙනවා. ධර්ම මසුරුකම තමන් උසත් කුලයක අනික් අය පහත් අය කියලා කියන්න කැමතියි. කුලමරුකම මෙන්න මේවත් කෑදරකන් තමා. ඔන්නවත් පැත්තකට දානවා. සෝවාන් වෙනකොට ඔය මසුරුකම් පහත් දුරු වෙනවා කියලා කියනවා.

ආවාස මසුරුකම, වර්ණ, මසුරුකම, කුල මසුරුකම, ධන මසුරුකම ආදිවන්නා වූ මසුරුකම් අත්ඇරලා යනවා. අන්න එහෙම අත්ඇරලා ගියාම මොකදලා තියෙන්නේ ඒවා කෑදරයා දාලා කෑදර වෙනවා. කදරි වෙනවා. කාපුවා තමයි දරා ගන්නේ. කාලා බලපුවහම රහයි. මොනවද? පංචකාමී භුක්ති ඉඳලා බලපුවහම රහයි. ඒවා කාටවත් දෙන්න එබැ කියලා දරහ ගත්තහම කදරි වෙනවා. හැබැයි ඉතින් මේක නිවෘත්තිය වල නැති හින්දා පොත් වල මට බයිනවා. මොකද කරන්නේ? ඕක තේරුම් කරලා දෙන්න නොකියා බෑ. එතකොට හොඳට තේරෙනවා මේ වචන නිරෘතිය පෙන්නපුවහම ඉතින් ඒ නිසා බැනන් අහරි කමක් නෑහ. කියා දෙන්න එනවා කියා දෙන කල්. තේරුම් ගන්න ඕනේ ඒ වගේ අපි සුද්ධ වෙන ආකාරය එතකොට මේ ඊරිසි ආව කුවහකම මාන්‍ය මේ කියනවා එකක්වත් ඉතුරු වෙන්නේ නෑ. ඔය

ක්‍රමයට සුද්ධ වෙනකොට ධර්මාවබෝධයත් එක්ක ප්‍රඥාවත් එක්ක මේ සියල්ලම අත්ඇරලා යනවා ඔය ක්‍රමයට