Talk Arunodaya-55

තාම මේ ගාථාවක් ගැන විග්‍රහ කරනවා මේ අභිවාදන සීලීස්ස නිච්චං වදාපචායනෝ කියන ගාථාව ගැන කියලා අහන්නේ මේ මේක තේරුම මොකක්ද කියලයි මේ අහන්නේ. සිල්වතුන්ට අභිවාදනය කරනවයි කියලා කියන්නේ ගරු කරන නමස්කාර කරන ඒ වාගේම ඇප උපස්ථාන කරන අයට වැඩි මහල්ෝ කියලා කියන්නෙත් ගුණන් නැත්නම් ගුණ මහත්වය බලවත් ගුණවෘද්ධභාවයේ ප්‍රධානයි. වෘද්ධාප චායනය කියන්නේ වැඩිම මහර උපස්ථානය එහෙනම් ජාති වෘද්ධ ගුණයෝ වෘද්ධ කියලා මේ වෘද්ධ කොටස් තුනක් ගැනත් කියවෙනවා. මේකේ යමෙක් ගුණ වෘදද මේ ආර්ය විනය කිව්වේ ඔන්න ඔය උද්ධාපචාන කිව්වේ ගුණ ගුණය වැඩි මහල්ලා. අපායනය කරනවායි කිව්වේ මොකද ඒ කියන්නේ ඒ වෙනුවෙන් කරන්නා වූ ගෞරව ඇපස්ථාන උදව්

උපකාර ආදී දේවල් සිද්ධ කරනවා. මෙහෙම කරන අයට චත්තාරෝ ධම්මා වඩ්ඩන්ති හතර ධර්මයක් වර්ධනය වෙනවා. ආයුන්නෝ සුකම් බලං ආයුෂ වර්ණය, සැපය බලය මේක කියන්න හේතුවක් තියෙනවා. මේක බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ ඉන්න කාලේ වෙච්ච එක්තරා සිද්ධියක්. මේක අහනවා මේ බුද්ධ දේශනාවක්ද මේ කතාව කියලා. බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ ඉන්න කාලේ දෙන්නෙක් ගිහිල්ලා හිටන් පැවිදි වුණා. ිරිසි ප්‍රවෘද්ධාවේ. ඒ කියන්නේ තාපස පැවිද්දෙන්. එක්කෙනෙක් තරුණයි. කාමයට ටිකක් වැඩියි. හිත පාලනය කරගන්න හික්මවා ගන්න ටිකක් අමාරුයි.

අනික් එක්කෙනා හොඳට සමාධිගත කරෙන්න ලෞකික ධ්‍යානලාභිත්යට පත්වෙන්න පුළුවන් හැකියාවක් තියෙනවා. මෙහෙමට නිදහසක් ඉන්නකොට අර තරුණ තාපසේ හිතුනා. අපරාධිමේී කාලය තුළ තවුත්තම් වලට ගෙවලා යන එක මම තව ඉන්ද්‍රියන් හොඳ ප්‍රබෝධව ඉන්න කාලේ පංචකාමාශ්‍රිත ජීවිතයක් ගත කරලා පස්සේ එන්න බැරි පැවිද්දට ඒකින් මම ඔ කියම හොරේම යනවා. ගිහිලා ගිහි වෙනවා. මේ ම හිතක් ඇති කරගත්තා. මෙහෙම ඇති කරගෙන මොකද කරන්නේ? ගිහිල්ලා ඉතින් භාර්යාවක් එහෙම හොයාගෙන විවාහ වුණා. මේ දෙපට දරුවෙක් ලැබුණා. ලැබුනට පස්සේ හිතුනා දැන්නම් අර තාපසතුමා හම්බවෙලා තමන් නොකියා ගියකට තාවත් අරගෙන

උන්වහන්සේගෙන් අපි මේ දරුවටත් ආශිර්වාදයක් අරන් එෙමු කියලා. අර අම්මයි තාත්තයි කුඩා දරුවත් අරගෙන ගියා. හැබැයි එතුමාට ඒ වෙනකොට දිවැස් පහළවෙන ශක්තියක් තියෙනවා. ඊට පස්සේ මොකද කරන්නේ මව් වඳිනකොට පියා වැන්දා අර තාපසයාට දීඝායු වේවා කියලා ආශිර්වාද කළා. මවත් වැන්ඳලා දීර්ඝායු වේවා කියලා ආශිර්වාද කළා. පොඩි පුතාලාව වැන්දෙව්වා. නිහඬ වෙලා හිටියා. ලොකු ප්‍රශ්නයක් දැන් ඇයි එහෙම කිව්වේ නැත්තේ දීර්ඝායු වේවා කියලා. අර තාපසතුමාගෙන් අහනවා ඇයි ස්වාමීනි මේ දරුවට ආශිර්වාද නොකළේ. මම ආශිර්වාද කළාට වැඩක් නෑ මේ දරුවට තව ආයුධ තියෙන්නේ දින හතයි. එතරා යක්ෂයෙකුට බි වෙන්න තියෙන දරුවෙක්නේ.

මම දීර්ඝායු වේවා කියලා මොනවා කරන්නද? ගියමොලට රහත් වුනාට දෙවමා පියන්නටත් අනේ ස්වාමීනි මේ දරුවා පේරගන්න ක්‍රමයක් නැද්ද මම නම් දන්නනෑ. සැවැත්නුවර ජේතවනාරාමේය බුදුරජාණන් වහන්සේ වැඩ ඉන්නවා. හම්බ වෙන්න විදාට උන්වහන්සේ හොයා වැෑන්න ගිහිල්ලා පියා වැන්දා දීර්ඝායු වේවා කිව්වා බුදුරජාණන් වහන්සේ. මව වැන්දා දීර්ඝායු වේවා කිව්වා. දරුවා ලවා වඳවා නිහඬ වුණා. ඇයි ස්වාමීනි දරු ලලවා වන්දවන දීර්ඝායුග ආශිර්වාදන කළේ දරුවට දරුවට ආයුෂ තියෙන දින හතයි. අර විදිහටම ප්‍රකාශ කළා. අනේ ස්වාමීනි පිරිසරණක් නැද්ද මේ දරුවා පේරාගන්න? මේ කාර්ය විනේ ක්‍රමයක් තියෙනවා. ඔය ගම මැද්දේ මණ්ඩපයක් හදලා

භික්ෂූන් වහන්සේලා වැඩම වගෙන පිරිත් හොය ඇදලා මේ දරුවා කොටු කරලා ඊට මේ දින හත පිරිත් බලලා මේ ස්වාමීන් වහන්සේ එක්ක ගිහිල්ලා ක්‍රමයක් දුන්නා. පිරිත් කීමෙත් ආරම්භය එතකොට මොකද වුනේ? අර යක්ෂයා බලා ඉන්නවාගේ වෙලාවේ වෙනකොට ඒ ිට්ටු වෙන්න බෑහ මොකක් නිසාද භික්ෂූන් වහන්සේලා වටකින්න පිරිත් කියනවා දරුවා මැද හැම වෙලේම බිගන්න බැයිති කාලයක් වෙලාවක් තියෙනවා. එන්න විදිහක් නැතුව බලා ඉඳලා හත් දවසෙන් යන්න ගියා. බැල්ම අත්හැරලා. දැන් ඉතික් නැහ. හිමි වෙච්ච කාලේ ඉවරයි. අල්ලගන්න බැරි වුණා. ඊට පස්සේ බුදුරජාණන් වහන්සේ එක්ක ගියායි දරුවා. නැවත එක්ක ගිහිල්ලා වැන්ඳෙව්වාම පියා වඳිනවට දීර්ඝාු වේවා කිව්වා මාව වඳිනවට දීර්ඝා කිව්වා. දරුවාල අව වැඳවා

දීඝායු වේවා කිව්වා. ස්වාමීනි කොච්චර කාලෙකට 120 වසරකට දීර්ඝායු ඔන්න ඔය කාරණය මුල් කරගෙන අර සිල්වතුන් වඳින්න ගිය නිසා නේද අහුවුණේ මේක වැඩිමහල් ඇපස්ථානයක් දැකලා ගුණරුද්ධත්වයෙත් දැකලා ඒ ඇපස්ථාන කරන්න ගිය නිසා තමයි මේ දරුවන්ට මෙහෙම මාර්ගයක් තියෙනවා කියලා ඉස්සෙල්ලාම ලැබුනේ දැක්කේ. ඒ උපදෙස් පරිදි තමයි බුදුරජාණන් වහන්සේ හමුවෙලා ඉතුරු ටික කරගන්න අවස්ථාව ලබාගත්තේ. ඒ හේතුව මේ දරුවට ආයුෂ වර්ණය සැපය බලය ලැබීම මුල් කරගෙන උපමා කරගෙන තමයි අභිවාතන සීලිස්ස නිච්චං වදාපචායනෝ චත්තාරෝ ධම්මා වඩ්ඩන්ති ආයවන්නෝ සුඛම්බලං කියන ගාථාව දේශනා කළේ. ඉතින් මේ අහන්නේ මොකක්ද? ගිහි මම යම් පුද්ගලයෙක් වන්දනා කළොත් දරුවෙක් උපාසක කෙනෙක් හෝ බැන්දොත්

අභිවාදන සීලය සජයන ගාථාවෙන් අ ගිහියෙක් ගිහියෙකුට ආශිර්වාද කිරීම සූද කියලත් මේ ප්‍රශ්නයක්. ඉතින් ගිහි පැවිදි කියන වචනය වෙනම පැත්තක්. තමන් ගුණවත් නම් ඒ ගුණවතුන්ගේ ආශිර්වාදය ලැබේවා කියලා අධිෂ්ඨාන කරලා එහෙම කියනවා. තමට තේරෙනවා නම් මම වැඳුම් පිඳුම් ගන්න තරම් නැත්නම් එච්චර ගන්න තරම් මල්ලගේ ගුණයක් නෑ කියලා. මේ කරපු වන්දනාව ශාසනයටම හිමි වේවා. ශාසනයටම එක හේතු වේවා, ශාසනයටම වේවා. අධිෂ්ඨානයක් කරලා හටම් ශාසනික ගුණය සිහි කරලා අභිවාදන සීල ඉස්සං වදාපචායනෝ චත්තාරෝ ධම්මා වටන්ති ආයෝන්නව සුකම්බං කියටම් ඔන්නම් ආශිර්වාද කරනවා. හැබැයි මමත්වය අත්හැරලා කරන්න ඕනේ. ඔය මමත්වයත් එක්ක බැඳුනොත් එහෙම අභිවාදන සීල ඉස්සවරයි. වැඩි මහල් බවත් ඉවරයි. මොකක් නිසාද? මමත්වයත් එක්ක වැටෙනවා පල්ලෙහාට.

බොහෝ අයට ඒක වෙනවා. පොඩ්ඩක් ඇඟට ශක්තියක් ඇවිදිලා, ධ්‍යාන ශක්තියක් හරි සමාධ ශක්තියක් හරි ඇවිදිලා අතදි කරපුම පොඩ්ඩක් ලෙඩක් එහෙම හොඳ වෙනවා කියලා දැක්කොත් එහෙම මමත්වය ඉහර ගහනවා. මම මෙහෙම කෙනෙක්. මගේ තත්ත්වය මේකයි. මොකක්ද වෙන්නේ? හැඟීම එනවා මමත්වය. හොඳට පරසා වෙන්න ඕනේ. ධර්මය තුළ වැඩෙන්න වැඩෙන්න මමත්වය කියන එක හිස් දෙයක් බව දකින්න ඕනේ. ශාසනික ගුණයේ ප්‍රතිඵල කියලා හිතනවා මිසක් මගේ පැන කියලා හිතන්න නැතුව වෙන්න ඕනේ. එතකොට ඉතුරු ටික වඩන්න පුළුවන්. ඔය මමත්වය කියන එක මහා භයානකා අංශු මාත්‍රයක් තිබුණා. එක්තරා භික්ෂුවක්. සැරියුත් හාමුදුරුවන්ට කියනවා ඇවැත් සාරිපුත්‍රයිනි

මට දස දහසක් සක්වල බලන්න පුළුවන් දිවෙසක් තියෙනවා. එච්චර හැකියාවක් තියෙද්දී මට අරිහත්යට පත්වෙන්න බැනේ. ඇයි පුංචි වුනාට ඒ කතාව ප්‍රශ්න තුනක් වගේ තියෙනවා. සැරියත් හාමුදුරුවෝ මහා ධර්ම ප්‍රඥාවන්තයි. ඒ වගේම ගැඹුරු දහම් හොඳට දකිනවා. ඔය වචන තුර අරගෙන අර හාමුදුරුවන්ගේ තිබිච්ච ඉතුරු ටික කැපිල යන්න විග්‍රහ කරලා දුන්නා. මොකක්ද? ඇවැත්නි මට දස දහසක් සක්වල බලන්න පුළුවන් දෙවසක් තියෙනවා කියන එක උඹේ මානයයි. මෙච්චර හැකියාවක් තියෙනවා මට රහත් ඵලය ලබන්න බැහැනේ කියලා ඇතිෙන වික්ෂිප්තතාවය ඔබේ උද්දච්චයයි. ඇයි මට රහත් වෙන්න බැරි කියන එක ඔබේ අවිද්‍යාවයි. ඔන්න ඔය ටික අයින් කරක

මානජ්ජත්‍ය විද්‍යාව ඉවරෙලා හට පූර්ණ වී ඵලය. ඔය ටික කල්පනා කරනකොට උන්වහන්සේට තේරුණා මම කියන වචනේ කොච්චර භයානකද මගේ හැකියාව කියන වචනේ කොච්චර භයානකද ඇත්ත වාගේ පෙනුනට ලෝකෙට බැඳෙන මානයක් වෙනවා ඒක හිතාගන්න බැරි තැනින් වික්ෂිප්තතාව එනවා. ඒක මුල් කරෙන උද්දච්චය නැගෙනවා. අඩුගොඩට ගල් ගැහුවා වාගේ එනවා මනස වික්ෂිත් වෙන්න පටන් ගන්නවා. අවිද්‍යාවෙන් වැහිලා ගියාම ඇත්ත නැත්ත හොයාගන්න බැහැ. ඇයි මෙහෙම වෙන්නේ කියලා හිතුවට තේරු වෙන්නේ නැතුව යනවා. ඉතින් හොඳින් තෝරගන්න මේ නිසා. මේ කවුරුත් වැඳුම් පිදුම් කෙරුවා කියලා. මේ මට වැන්දනේ කියලා එහෙම මානසිකත්වයක් ඇති කරන්න එහෙම එපා. ශාසනයට වැන්දා. මේකේ තෝරාගන්න වැදගත් දෙයක් කියන්න. මගිත් අත්දැකීම කියලා මේ කියා දෙන්නේ. මොකක් නිසාද? වැදගත් දෙයක් දැනගන්න.

එක්තරා අවස්ථාවක මම ගිහිව ඉන්න කාලේ විවාහ වෙන බලාපොරොත්තුවා තියාගෙන ඒක සාර්ථක කරගන්න පළුරක් හරි ගැටගහගන්න හිතාගෙන කාන්තාවක් ඇවිදිල්ලා ඔය පූජාවට සම්බන්ධ වුණා. ඒ කාලෙත් මේ වගේ පූජා තියෙනවා දැන් අපි මේට වඩා ඒ පැත්තේ විස්තර නැඹුරු කරලා හිට යහපත් පැත්ත කරලා දුන්නා ලෞකික වශයෙන් ගිහි කාලේ ඒක ඉදි මොකද කරන්නේ? මේ වගේ කියන බණ ඇහෙනකොට අපේ යන්තං ඇති මාරග උගුලකින් බේරුණා වාගේ මමත් වැටෙන්න ගිය මහා උගුලකනේ. විවාහයක් වෙලා ගියා නම් මම හොඳයි කියලා හිතාගෙන මට සිද්ධ වෙන්නේ අර දුක්ගොරට වැටෙන එක නොවැටෙන්න ඉස්සෙලයි බේරුණ එක කොච්චර ශාන්තියක්ද කියලා. ශාසන ගුණයට හිත හිටියට පස්සේ හරි නිදහතන් ලැබුවා. අදහස සම්පූර්ණ බිඳ හැරියා. හම්බවෙච්ච සල්ලි මොනවන් හරි රැකී රස්ස කරලා හරි මොනවාහරි ලැබිච්චා තිබිලා ලක්ෂ

ගණක් පොතක දාලා තිබුණා. ඒ වගේ වැඩකට ගන්න මට මොකටද දැන් මෙව්වා. යම්කිසි කළපු උපකාරයට කෘතෝපකාරයක් කරන්න ඕනේ කියලා. ඒ කියන්නේ අවුරුදු 10කට සිද්ධියක්. එක්තරා පිරිමි කෙනෙක් අතතියේ මට පණිවිඩයක් කිව්වා. රුපියල් ලක්ෂයක් පූජා කරන්න බලාපොරොත්තු තියෙනවා මහත්තයාට කැමැත්තක් කරගන්න. මම දන්න හිතවත් පිරිමි කෙනෙක් අතේ පණිවිඩේ ඒකාන්තා මට ඉතින් කියන්න ආවේ නැහ. ඒකත් ලොකු යහපත් ගුණයක්. එහෙම නොකියපු එකක්. ගැලපෙන්නේ නැහැනේ. අර පුද්ගලයාත් චිත්ත ප්‍රසාදයෙන් යුත්තයි මෙන් ඇදිලා කිව්වා මෙන්න මෙහෙම බලාපොරොත්තුවක් තියෙනවා. මොකද ඒක කියන්නේ? මම කිව්වා ඇති මොකටද මට

අවශ්‍යතාවයකුත් නැහැනේ. මට අවශ්‍යතාවයක් තියෙනවා මේ හම්බවෙන එක මද ඔය තියෙන්නේ හම්බ වෙන්නේ. නෑ එහෙම කියන්න එපා මහත්තයෝ මෙහෙම බලාපොරොත්තුවා මෙන්න මෙහෙම හේතුවක්. ඒ චිත්ත ප්‍රසාදයට මේ පරිත්‍යාගයක් කරන්න බලාපොරොත්තු වෙන්නේ. මෙහෙම වචනයක් කිව්වා. ඊට පස්සේ මම කැමැත්තක් කරගන්න කියන්නක වෙනවා. කියා නිකන් දක්ස් දෙකක හිතට පස්සේ ඒ මහත්තයත් එක්කම ඒ කාන්තාව ඇවිදිල්ලා එතුමා අතින්මයි මට සල්ලි දුන්නේ. කළුපාට ඉටි කොහොලයක සව්කලයක ඔතලා බැංකුවෙන් ගත්ත ගමන් ගෙනලා දුන්නා වක්සය. මම ඇහුවා මේක මොකටද මේ දෙන්නේ? මේක මොන ගුණයකටද මේ දුන්නේ? මම කොහේ හරි ඔය තැබෑරුම කරු බිවී ඉන්නවා හැම දැක්කනම් එහෙම මේක මට ගෙනවද?

අන්න එහෙම එකක් අපි හීනකින් වසදන්නේ නැහැ. මග හිතන්නේ නැතුව අර වෙනවනේ ඔහොම දේවලු ුම තරම්. එහෙම වුනානම් එහෙම මොකක්ද ගන්න තීරණය සත්පුරුෂ ගුණයක් වැදගත් ගුණයක් දැකලා මම සත්තෝසෙන් දෙන්නේ කිව්වේ. මම කිව්වා එහෙනම් මටත් කියන්න එකක් තියෙනවා. මේ ශාසනික ගුණයක් මිසා මම ළඟ අමුතු එකක් නෑහ. එහෙනම් ශාසනික වැඩක් යම් දවසක කරනවද එදාට මේක ඒකට කරන්න මට පුද්ගලිකව මේකෙන් කරන්න වැඩක් නෑ. දීලා ඉතින් ගියා. ඒකේ උණ්ඩි කරලා දුන්නගාම ගිහිලටම් පුද්‍යන් ඇදේ මෙතේ අසර දැම්ම. හය මාසයක් යනකන් මොනවද ගෙනක් දුන්නේ කියලත් මම බැලුවෙත් නෑහැ මට ඕනකමක් තිබුනෙත් නැ. මම පැවිදින්න ටික කාලිකට ඉස්සෙල්ලා ඒ ගමටම අසු ලපු ගමක

භික්ෂූන් වහන්සේලාට භාවනා කරන්න කුටියක් හදන්න යෝජනාවක් ආවා. මම හිතාත වැඩේ බොහොම හොඳයි. අර මුදල වැය කරන්න අර දුන්න මුදල වැ කරන්න නියම දෙයක් ශාසනික වශයෙන් එනවනේ. මම කිව්වා පටන් ගන්න මම දෙන්න සල්ලි. ඒ සඳහා ඒකෙන් රුපියල් 70ද000ක් දුන්නා. දීලා කුටිය හැදුවා ලස්සනට. අදත් ඒ කුටි තියෙනවා. තවත් එක්තරා පුද්ගලයෙක් කිව්වා. මගේ දේපොළ මට පරම්පරාවෙන් හම්බවෙච්ච දේපොලක් තියෙනවා. මට වැඩක් නෑ ඒක. ඒ ස්ථානයේ හරි කොහේ හරි කමක් නෑහ. පූජ ස්ථානයක් ගොඩනගෙන වැඩ කරන්න ඒක විපලා දෙන්න සල්ලිගන්න මම ඒක විපලා දෙන්නම්. හැබැයි ඉතින් ඒක මේ බේර ගන්න ඕන ටිකක් එහෙමෙන් අවුල් සහිතයි. පොඩ්ඩක් ඒක ඔප්පු තිරට්පු හදාගන්න ඕනේ. ඉතුරු 3000 හදුන එහෙනම් ඒක කරලා ගනි.

එතටන් ඔබත්වේ යහපත කරගනි. තාත පහක්වත් මම ඒකෙන් ගත්තේ නැහ. ඒ මට මේ වැදගත් දෙයක් කියන්න ගත් කිව්වා නෙමෙයි මේකත්. මොකද කියන්නේ? ඒ නිසා ගුණයක් උඩ කියලා දුන්න නම් මම දැනගන්න ඕනේ. ගුණය ශාසනයනේ. එහෙනම් දීලා තියෙන්නේ ශාසනයට. මට කියන වචන ගත්තා නම් පිරිහෙනවා. ඒකයි දකින්න ඕනේ. නමුත් හුඟ දෙනෙකුට වෙලා තියෙන්නේ ඕක නෙමෙයි. තමන්ගේ ගුණය කියා ලොකු කළොත් එහෙම මනස හුඟා කියලා ගිහිටනම් සිංහසය ඉඳගන්න මනස කය කොහෙ තිබුණත්. අන්න එහෙම අදහසක් එනවා. එහෙමුනොම් මොකද වෙන්නේ? මානයේන මක්කටෝ වෙනවා. දන්නෙම නෑ වඳුර එක් වෙලා. මානයේ නැගෙනවා දන්නෙම නැතුව අතේ සියුම් දෙයක්. වඳුරට උපමා කරනවා. වික්ෂිප්ත මනසක්. මම උසත් කියන දෘෂ්ටියක්. ඒකත් එක්කලා ගිහිල්ලා හිටාම මොකද එන්නේ?

ගහ උඩ ඉන්න මඳුරා වාගේ එනවා. තවත් එහාට පැත්තොත් මොකද වෙන්නේ? ඒ මානයන් ලෝක සම්පත්තියට ගැති වුනහම ඒකට ගැලපෙන කාම කිව එකතු වුනහම අතිමානය කුක්කුටෝ අතිමානේ අතිවන්නනු කුක්කුරෝ බල්ලෙක් වෙනවා. අන්න වැටනේ තැන ඒ තරම් භයානකයි. ඒනිසා අපි ලාභකීධ ප්‍රහංසා වලට කවදාවක් ගෙජු වෙන්නත් හොඳ නැහ. යථාර්ථය දකින්න ඕනේ. දැකලා කවුරු හරි වැන්දොත් ශාසනයට වැඳුම් පුදුනා මිසා වෙන කාට වදින්නද? කෙස වලට වැන්දද? ලෝම වලට වැඳද? නියපොතු වලට වැන්ඳද? තත්ත්ව වලට වැන්දද? හංකඩියට වැන්දද? මට වැඳදා කියන්නේ මොන කුණට වැඳලාද? අපි හිතන්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ නැහැ. එතකොට අපේ මානය දුරු වෙනවා. විශේෂයෙන් ඒක කරගත යුතුයි මොකද මේ ගිහිට විතරක් නෙමෙයි ගිහි පැති කවුරුත් මේ අනුන්ගේ ඇපස්ථාන වන්දනාමාන කෙරෙනකොට මේ මානය ඇති වෙනවා. ඇති වුනොත් දන්නෙම නැ තමන්ගේ ගුණ කඩා හැලෙනවා. ඒකෙන් පරසා වෙන්න නම් ඒ ටික හරියට කරගන්න ඕනේ. ඉතින් ඒ නිසා එච්චර ලොකු දෙයක් ගැන හිතන්න

එපා. කවුරුවත් වයන්ද අපි දවා කියලා.