Talk Arunodaya-75

දැන් මේ තවත් ප්‍රශ්නය මේ තමන්ට විරුද්ධවාදීකම් කරන එකට එකතු වෙලා කතාබහක්වත් පත් කරන්න ඇති සැමිය එක් වෙලා ජීවත් වෙලා කොහොමද මේ ආර්ය මාර්ගයක් ගන්නේ ඉතින් හිතට හිතවා ගන්න කටයුතු කරන්නේ ආදී වශයෙන් මේ ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. දැන් මේක මෙහෙම තේරුම් ගන්නකෝ. දැන් අපිට මේ ලෝකයේ අපි හිතන්න නැති පැත්තක් තියෙනවා. අපි මේ බාහිර ලෝකයේ දෙයක් පිළිබඳ දෘෂ්ටිකගත වීමේ වෙනසක් මේ පෙන්නන්නේ. අපිතම මේ ලෝකයේ ස්වභාවයක් ගැන කියනකොට අපිට කිව්වොත් එහෙම අය ද්‍රවි ජාතියක ළමය කතරමන් වෙලා ඉන්නවා. අනේ ගෙනහලා හදහ කාන්තාවට කියනවා. හොඳකින් විතරක්. ඕකක් මල මුත්‍ර පහලා මට හෝදන්න ජි කියනවා. එහෙනම් උේතාගේ හේතුවේ? දැන් ඇහුවොත් මොකද කියන්නේ. ඒකා මගේ කහනේ. මගේ පුතා මට ගානක් තියෙන ඔහු ඉඹලා ඉවලේ කක්කා දාලා ඉද්ද අනිත් පැත්තක් තිබෙනවා.

අපුරුවල හෝ දාගෙන පිරිසිදු කර අලයි යනවා. පුතාගේ කක්කා අතේ එහෙම ගෑ වුණාද? මේ මගේ පුතාගන්න. දැන් වෙනසක් එනවානේ අපිට පොඩි දේකින්. දැන් අපිට අමාරුවක් තියෙනවා එක පැත්තකින්. පොඩ්ඩක් හරි වෙනසක් තිබුනොත් එකට ඉන්න බැ. එකට ඉන්නකොට හරි අමාරුයි. මොකද හේතුව? මගේ කරගත්ත දෙයක් ඒක නම් ඒකට ඉන්න පුළුවන්. මගේ නෙමෙයි කියලා මේමේ ඉන්න අමාරු. මොකද ම මගේ නම් ඉන්න ඕන මට ඕන විදිහට. මට ඕන විදිහට හිනා වෙන්නත් ඕනේ. මට ඕන විදිහට කතා කරන්න ඕනේ. මට ඕන විදිහට ගමන්බිමයි යන්න ඕනේ. මට ඕන විදිහට රස්සාවෙන් සලිටි ටිකට මගේ අතර දෙන්න ඕනේ. මට ඕන දේට මම දුන්න දේ කන්න බොන්න ඕනේ. මම කියන එක කරනවා නම් හොඳ පුතා. මගේ හොඳ සැමියක්. බලාපොරොත්තුත් වෙනවා. ඉතින් ලොකු පිනක් කරලා තියෙනවා මම නම් මට නම් එහෙම එක්කෙනෙක් තමයි හම්බවෙලා ඉන්න සමහර ඉන්න සන්තෝසෙනු කියනවා. ආපුයි ඒකට අපිට ඉන්නේ මගේ කාලයක් එහාට පේන්න බැහ මට කියලා තියෙන

අය ඉන්නවා. මේක එක ක්‍රම. දැන් මේ ඔít ඔක්කොම එක්කලා මෙහෙම කියද්දී අපි ළඟ ඉන්නවා. පස් දෙනෙක් එක්කලා ඇතුර එහෙකුයි හය දෙනෙක් එක්කලා ඉන්නවා හතුර හය දෙනෙක්. හොඳම යාළුව කරගෙන ඉන්නේ. පොඩ්ඩක් අපි හිතලා බලන්න එකක් මේ කියන්නේ. එවුන් උදේට හෝදන්න ඕනේ. පිරිසිදු කරන්න ඕනේ. දවලට හෝදන්න පිරිසිදු කරන්න ඕනේ. හවසට හෝදන්න පිරිසිදු කරන්න ඕනේ. උන්ට කන්න බොන්න දීලා පෝෂණය කරන්නත් ඕනේ. අපි ළඟේ ඉන්නවා අපි දන්නේ නැහ එහෙම ඉන්න බව. ඔන්නට කන්න බොන්න දීලා පෝෂණය කරන්නත් ඕනේ. ලෙඩක් දුකක් හැදුනාහම කිසි කෙනෙකුටත් බෑ අපි තමන්ම ඒවා කරන්නත් ඕනේ. ජේත වෙලා දෙන්න ඕනේ. හැමදේම කරද්දී. උන් මොකද කරන්නේ? එතනම මල පහ කරනවා. එතනම ජරා කරනවා. ලෙඩ වුනාම නිකන් ඉන්නේ නෑ දවනවා, අයිනවා, එහෙන් මෙහෙන් අයිනවා, කැක්කුම්

කරවනවා, වේදනා දෙනවා. අපිටම රිදෝනවා. ඒ වුනාට අපේ වස්තු ටික තමයි ඒ. පොඩ්ඩක් හිතන්න ඇහැ මොකක්ද කරන්නේ? ඇත් දෙක මගේ වස්තුව උදේට හෝදනවා. මල පහ කරලා තඹදුරු කියනවා. දවලට යනවා ඇස් දෙක ඇවිල්ලයි. දැවිල්ලා දෙනා මොකද නාපන්. නාගන්නවා. හවසට මොකද කරන්නේ? මේ ඇස් තුළ ගන්න දෙන්න. ඇලෙනවා වටේට දාඩිය මුහුණ හෝද ගනි දාපන් පියවරු ටිකක්. සුද්ධ කරපන් හොඳට. ඉතින් සුද්ධ කරනවා. දැන් ඇස් නිකන් පෝෂණය වෙන්නේ නෑ. මටත් එක්ක කාපක්. කාලා හිටා මටත් එකේ කොටස දිය. නොකියා කියන ක්‍රමයක් තියෙනවා. අපි මොකද කරන්නේ ඇත් දෙක භවසනය කරන්න ඕනේවා ඔක්කොම කනවා. ඇහැට හොඳයි කියලා ගිහිල්ලා එහෙම කිව්වොත් මොනවා හරි මේතක් හරි විටමින් එකක් හරි ඒකත් ඔය ඇයන ගන්නවා. ඇහැ කොච්චර හරි දැවිල්ලක් ඇති කරනවා.

ඇහිපිය ගහා මගේ දැවිල්ල ඔබ ඇරගනී. ඉතින් අපි ඇහිපිය ගහ දැවිල්ලා අරිනවා. හැබැයි මම ඉන්නකන් ඔබ ඔය ඔක් කොහොම කරන්න ඕනේ. උඹ මගේ වහලයෙක් ඇහැ පැත්තක ඉඳලා අපිට කියනවා. අපි හිතාගන්න ඕනේ එකක්න. කියනවා නෙමෙයි කියන හැටි දකින්න ඕනේ. දහම් දකින ක්‍රම ඔබ මම හිතලා සකලා වදි. අපෙන් ප්‍රයෝජන ගන්නවා නම් ඔබ තව එක්කෙන රකින්න ඕනේ. තව දෙන්නෙක් ඉන්නවා. කන් දෙක ඒ දෙකත් බලපා. ඒ දෙකත් පෝෂණය කරන්න ඕනේ. ඒවත් මල පහකරන්නවා ඔබ ඔක්කොම සුද්ධ කරප. ඉතින් මොකද කරන්නේ? විධාරණ මොනවා හරි ගිනිකූරක් හරි කමක් යනරම් මුළු කෑල්ලක් ඔබ හරි කන ඇතුලේ දාන්න කරකෝලා කරකෝලා අදිනවා. ඒකේ තියෙන කාරම වදලා දානවා. හෝදගන්න ඕනේ හොඳට පෝෂණය කරන්න ඕනේ. අර තමන් දන්නේ නැහ තමන්ගේ හතුරය තමන්ට කෙරුවේ මොකක්ද හොඳ දෙයක්.

ලස්සනයි කියලා බලප මාධ්‍යෙන්. බලාගෙන ඔබේ හිත ඇතුලේ කහටක් හදාගන්නේ. මොකක්ද? රූප රාගය නැවති කහට දෙනවා. ඔන්න ඕක කහට බැඳගෙන හිට තියාගනි. මතක තියාගනේ. අපේ වටිනාකම දුන්නේ මොකක්ද? වටිනාකිම වෙනන්ද? රූප රාගය නැවති කහටක්. අනන්ත සංසාරයේ ගැලවෙන්න බැරිවෙන කහටක් හැදුවා. සබ්ද කාමී නැවති කහටක් හැදුවා. තව එකක් ඉන්නවා ඒ තමයි නාහේ. සුද්ධ කරපන් උදේට දවල් රෑට පෝෂණය කරපන්. ඕවට ඔක්කොටමක් හැදුනාම බෙහෙත් කරපන්. හැමදේම කරපන්. හැබැයි ඔබ කියන ඒවා එකක්වත් අපි අහන්නේ නැහ. අපි ඒක ගරන් ගත්තේ නැහ. මගිනේ. මගේ නාහේ හින්දා ගණන් ගත්තේ නැහ. මේ දිවක් තියෙනවා, කටක් තියෙනවා. ඒකත් උඹේ කිව්වා නේද? කෝදපන්, සුද්ධ කරපන්, ජරා වැරපන්, කන්න දීපං, පෝෂණය කරපන්, හෙට බේත් දීපන්.

ඉන්නකන් පෝෂණය කරපන්. අහක දාලා දෙන්නේ. අනේ හොඳයි මය කටනි. මේ ශරීරයක් තියෙනවා. උදේට හෝදන්, දවලට හෝ දපන්, රෑට හෝදපන්, කන්න දීපං, පෝෂණය කරපන් ලෙඩ හැදුනා බිත් කරපන් සාත්තු ඔක්කොම කරපන්. හැබැයි උඹ කියන ඒවා එකක්වත් උඹට ඕන හැටියට අපි නෑහ. පස් දෙනාම එකතු වෙලා එක පොදියට අපිට හිං කරනවා. අපි මොකද කරන්නේ? මගේ පස් දෙනානේ කියලා පස් දෙනා වස්තුව කියලා බදාගන්නවා. ඒක තමයි මයේ කය. මේ අහක ඉන්න අය නෙමෙයි. මට හතුරුගම් කරලා මගේ හය දෙනාම එක්කා මම අපූර්වට ජීවත් වෙනවා. මම ඒ ඒ හය දෙනාම පත් දෙනා එකලා එකතු වෙලා. පස් දෙනාගෙන්ම කෑලි ටිකක් හදලා හයවැන්නඑක හදලා තියෙනවා. අන්න එයා තමයි ඉඳගෙන මෙහෙවෙන් ඔක්කොම දුක් දෙන්නේ. දුක් වේදනා දෙන්නේ. දි මොකද කරන්නේ? පෝෂණය කර මම ඔවුන් කියලා අදහස් දෙනවා. නියෝග පනෝනවා. මොකද කරන්නේ? ඒවා ඔක්කොටමත් වෙලා මම කියන වහලා ඉන්නවා එතන

මම කියන වහලා මොකෙද කියලා හොයාගන්නේ නෑ. අන්න ඒක මොකද කරන්නේ? මෙනි මෙනේ ඇහැත් මගේ කනත් මගේ නායෙත් මගේ දිවත් මගේ කයත් මගේ හිතත් මගේ මගේ කිය කිය දෘෂ්ටියක් තියෙනවා. මෙන්න මේ මම කියන දෘෂ්ටියට අහුවෙලා හතුර හය දෙනෙක් මිතුර හය දෙනෙක් කරගෙන ඉන්නවා. අපි ඔය ටික අයින් කරන්න අපි කැමති නැහ. අපි ඔය ටික තියාගෙන බාහිර අය එක්ක කොහොමද ජීවත් වෙන්නේ කියලා අහනවා. දැන් මොකක්ද කරන්න තියෙන්නේ? වැඩියම ඉන්න වැඩියම හිංගී කරන ජීවිතයේ තියෙනකන් හිංගී කරන හතුරක ඉන්න පුළුවන් මගේ වුන් හින්දා. අන්න ඒ දෘෂ්ටියයි මේ ඔක්කොම තියෙන්නේ. මගේ කියන දෘෂ්ටිය නිසයි ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ. දැන් හොඳයි ස්වාමියා පැත්තකමුකෝ. ස්වාමියා නෑ ගෙදර මේ වැඩට දෙමල මනුස්සියෙක් එක්කින් ඉන්නවා. මහා කැතේකෙක්.

ඒකයි ඉතින් ඔක්කොම වැඩත් කරලා තියෙනවා වළන්න ටිකත් හෝදලා දෙනවා. ඔක්කොම කරලා දෙනවා. නොන මියා කඩාන්න වැඩපිවි කතාවටක් තියෙනවා මෙතන ඒකන පැත්තෙකද කරන්න පුළුවන්. ඒකයි එක ඉන්න පුළුවන්. කතා කරන්නේ නැති හින්දා අපිට ඉන්න බැරි ස්වාමි පුරුෂයා. මොකද අපේ මානසිකත්වයක් තියෙනවා ස්වාමි පුරුෂයා මෙහෙම කෙනෙක් වෙන්න ඕනේ. ඒ මානසිකත්වය අපි හිතින් ගොඩනගපු එකක් මිසක් ඇත්තක් නෙමෙයි. මේක තමයි ලෝකේ හැටියි. ලෝකේ මෙන්න මෙහෙම පවතින්න ඕනේ. අපි ගොඩනගනවා එකක්. වහල් ලෝකයක් තුළ ගොඩනගාගත්ත එක අපි ජීවත් වෙන්න හදනවා. නමුත් අපේ බලාපොරොත්තුව ලෝකය ඉෂ්ට කරන්නේ නැහ. හැබැයි ලෝකේ අපි අත්හරින්නෙත් නැහ. පසෙන් පන්නනවා. මෙන්න මේ ධර්මතාවය තෝරාගන්න ඕනේ. එහෙම තෝරාගත්තහම අපි දකිනවා. මගේ යුතුකම මම ඉෂ්ට කරනවා. පඨ ලෝකය එපා.

ලෝකෙත් එක්ක මගේ සම්බන්ධයක් නෑහ. හැබැයි යමක් මගෙන් ඉන්න තාක්කල් ඉෂ්ට කරන්න තියෙනවද මම ඒක මගේ යුතුකමෙන් ඉෂ්ට කරනවා. මට ඊට වඩා ඕනේ නෑ ලෝකයේ. ඔන්න ඔය තත්ත්වය දහම තුළින් එනකොට ඕන හතුරේ කැටතේ එයාට ප්‍රශ්නයක් නැත් තත්ත්වය එනවා දවසක්. හැබැයි ඕක එකපාරේ එන්නේ නැහ. ඕක වැඩිච්ච හිතට එන්නේ. ඉතින් කරන්න දෙයක් නෑහැ. ඔය හිතට වදාගන්න තමයි අපි කිව්වේ හැකිතරම් දුරට ධර්මයට අනුකූලව පැවැත්ම සකස් කරගෙන මොන තාලින් හරික්මන් කරලා අප්‍රමාදීන් යුත්තව ඔය අනිච්ච දුක්ඛ අනත්ත කියන ධර්මතාවය හරියට තෝරාගන්න. තෝරගෙන බලනකොට රූපං අනිච්චං තේරෙයි. වේදනා අනිච්චා තේරෙයි වචන කිය හිටියට බැහ. ඔය වචනයෙන් කිව්වේ එක නිතර මෙනෙහි කරලා බලන්න. මේකේ හැටි මෙහෙමයි. අන්න එතකොට දකිනවා ලෝකය හැටිය ඔය අනුසාරයෙන් අතීතයේ යම් ලෝකයක් ඇසුරු කරා නම් ඔය විදිහම එකක් නිසා වෙන එකක් නෙමෙයි කියලා දකිනවා. මතු අනාගතයේදී ඇසුරු කරන්නේ නම් මේ ජාතියකක් මිසක් කවදාව සැනසුම් ලෝකයක්

හම්බ වෙන්නේ නෑහ කියලා දකිනවා. දැන් මේ ඇසුරු කරන ලෝකයක් ඇත්නම් ඒ තුළින් මයිනවා දෙපැත්තම අතීත අනාගත එහෙම දකිනකොට මොකද වෙන්නේ? දැන් අපිට හරයක් නෑ වාගේම අතීතයේ මෙච්චර කල හරයක් ඇති ලෝකයක මම හිටියෙත් නෑ. මම කියන මායාවක් ගොන්න නැැගව මිසක් මමෙක් හිටියා නම් හරයක් තිබුනම් එහෙම එකක් හම්බවෙලත් නැහ. දැනුත් නෑ එහෙනම් මතු කොයිද හැදෙන්නේ? මට මතු බලාපොරොත්තුවකුත් නෑහ කියලා තුන් පොලේ බලාපොරොත්තු ඉවර වී. ඔය තුන්පරයේ තියෙන බලාපොරොත්තුව ඉවර වුනාට පස්සේ නැවත වාරයක් යථාබෝධයෙන් ලැබුණු අදහසින් බලාපොතොතු අත්හැරීම නොඇලීම විදිය ගියා නම් ඒ නිවීමේ සැනසීමේ යථාර්ථය තමන්ට පේරෙන්න තේරෙන්න පටන් ගන්නවා. අන්න ඒ සමාධියට කියනවා නිවන මුල් කරගත්ත ඵල සිත නැත්නම් සමාධියෙ ඔන්න ඔතෙට ආවට පස්සේ කිසි ප්‍රශ්නයක් නැහ. එතකම් ඔය ප්‍රශ්නේ ප්‍රශ්නයක්. ඉතින් හරි අමාරු දෙයක්. ලෝකෙට තියෙන ඇල්ම

අත්හැරගන්නකන් ලෝකේ තමන්ට විරුද්ධ වෙනවා වගේ පේනවා. අපි ඇහිලා ඉන්නකන් පේනවා කොච්චර විරුද්ධකම් කළත් එහෙම නැති බව. නමුත් ඇත්ත දකිනවා නම් පිරිඳින්න ඕන කියලා කිව්වන්නේ ඒකයි. දුක පිරි සිඳලා දැනගන්න ඕනේ. ඔය ප්‍රියභාවයේ තියා ඉන්නතා තාක්කල් දුක දකින්න බැ. ප්‍රියභාවය හිඳෙන්න ඕනේ. කොහොමද නිකන් හිඳින්න බැහ. අර විදිහට ආයකේ ආදීනව දකින්න ඕනේ. පෙළෙන හැටි දකින්න ඕනේ. දකිනකොට ප්‍රියභාවය නැති වෙලා යනවා. ප්‍රියභාවය හිඳුනහම කියනවා පිරිසි හිඳුනා. පිරිසිඳිලා දැක්කහම ඇත්ත පේනවා හොඳට. එදාට තමයි දකින්නේ මේ ලෝකේ දුකම ඉන්න මේ ආකාරයි. ඥානය පහළ වෙනවා. ඒකට දුක්ඛේ ඥානං. දුක්ඛේ ඥානං කියන එක අර විඳින දුක නෙමෙයි. මේක දුක ඉන්නේ මෙන්න මෙහෙම කියලා දකින නුවණ. ඒක තමයි දුක්ඛ ආර්ය සත්‍යය වෙන්නේ. ඔන්න ඔය දකින නුවණට. එතකොට මේක ගොන්නැගෙන්නේ මේක දන්නේ නැතුව

හොඳයි කියලා හිතාගෙන ඊ පස්සේ හඹායන මානසිකත්වයක් තියෙනවද? ඒක තමයි තෘෂ්ණාව කිව්වේ. ඒක තමයි දුක්ඛ සමුදය කියලා දකිනවා. ඒ දකින නුවණට කියනවා දුක්ඛ සමුදය ඥානං. දුක්ඛ සමුදය කියන්නේ එකක් දුක්ඛ සමුදය ඥානං කියන්නේ එකක්. එතකොට අපි දකිනවා ඊළඟට මෙන්න මේ කියන්නා වූ තෘෂ්ණාවේ යම් තැනක නැත්නම් මේ ගොඩනගන්නේ නෑ කියන එක ඇත්තනේ. මෙන්න මේ දකින නුවණට කියනවා දුක්ඛ නිරෝධය ඥානං ඒක ලබාමද? මෙන්න මේ පිළිවෙතින් ලෝකේ ආදීනව දකින්න ඕනේ. වෙන්වීමේ ආනිසංස දකින්න ඕනේ. මෙන්න මේ ඥානවන්ත වැඩ පිරි තුළින් මේකේ යථාර්ථය දකිනවා මිසක් වෙන මොනවා කළත් මේකෙන් දකින්න බැහ කියන එක මට නම් ඇත්ත කියලා පේනවා. අන්න ඒකට කියනවා දුක්ඛ නිරෝධගාමිණී පටිපදා ඥාණං ඔන්න ඔය ඥාන හතරට කියනවා චතුරාර්ය සත්‍යය සම්මා දිට්ඨියේ. ඉතින් ඕක තේරුම් අරගෙන අනුකූලව කටයුතු කරන්න ඕනේ. එතකොට මේ ගෙදර ප්‍රණ කියන එක නිවිහැදෙන්න ඔය ක්‍රමයටමයි. කවදාවත් නැතුව ලෝකයට ආසා කරලා බැඳිලා මේ ප්‍රශ්න බිඳගෙන්න නම් සැනසෙන්න බැහ. නිවන් මග

තේරුම් අරගෙන ගැටීමෙන් තොරව කටයුතු කරගන්න.