Talk Arunodaya-79

දැන් මේ එක තා ප්‍රශ්නයක් මේ තව එකක් තියෙනවා. සියලු දේ සියලු දෙන එපාවී නිතරම මට සියදිවි හාි කරගන්න හිතෙනවා. මේ ජීවිතය වැඩක් නැහැ. කවුරුත් නැති පාළු ජීවිතයක් කියලත් මෙහෙම හිතෙනවා. දැන් මෙන්න මෙතන්දි වැදගත්ම දෙයක් මේ ප්‍රශ්නයම තියෙනවා. කවුරුත් නැතිකමේ පාළුව කියන්නේ කවුරුත් හිටියා නම් පාළු නෑ කියන එකයි. තමන්ට කවුරුවක් නැති පාළු එකක් කියලා හිතෙනකොට කවුරුවත් ඉන්නවා කියන එකෙන් මොකක්ද බලාපොරොත්තු වුනේ? තමන්ගේ අදහස් වලට අනුකූලව ක්‍රියාත්මක වෙන පිරිසක් ඉන්න ලෝකයක් නෙමෙයි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ. දැන් ධර්මාවබෝධයත් එක්කලා බලනකොට මේ හොයන්නේ යන්නේ කොහෙද කියලා හිතාගන්න වෙනවා. කවුරු එක ජීවත් වෙන්නද මේ හිතා ඉන්නේ?

ධර්මය තුළට සිහි කරන්න පුරුදු වෙන්න ඕනේ. ලැබිලා තියෙන මනුස්සාත්මභාවය යම් කෙනෙක් නිකරුණේ විනාශ කරගත්තොත් ඔහුට ලැබිලා තියෙන මහා වාසනාවක් තියෙනවා මොකද මනුස්ස මේ කුණ මනුස්මාව කියන මේ ශරීර කුණ නෙමෙයි වාසනාව මෙහෙම කුණකින් හරි ඉපදිලා බුදු දහමක් අහලා මග පිළිතක් පුරාගන්න අවස්ථාවල් ලැබිලා තියෙන එක ඒකයි වාසනාව නැත්නම් මේ කුණු කයක් ලබා වාසනාවක් කියලා කියනවා නෙමෙයි. ඉතින් ඒ වාසනාව උදා කරගන්න අවස්ථාව ලැබිලා තියෙද්දී ඒක පැත්තකින් දාලා. මට කවුරුවත් නෑ පාළුවි කියලා මැරෙන්න හිතෙනවා නම්. තමන් කොතනද ඉන්නේ කියලා තමන්ම හිතලා බලන්න ඕනේ. කවුරුවක් නැති පාළු ජීවිත ගත කරන්න වෙන තැන් හුඟාක් තියෙනවා. අපි නොපෙන්න පැත්තේ. මේ පේන ලෝකේ මේ ටික තියෙනවා. දැන් පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්නකෝ මේ බල්ලෙක්. බැල්ලියක්. කවුද ඉන්නේ උන්ට? අම්මා ඉන්නවද? තාත්තා ඉන්නවද? ස්වාමි

පුරුෂයා ඉන්නවද? දරුවෝ ඉන්නවද? කවුද ඔවුන්ට ඉන්නේ? දැන් ඔවුන් එතන්ට වැටිලා ඉන්නේ ඇයි? උත් කවුරුවක් නැති විදිහට ලෝකයට කරපු වැඩේ තමා උන්ටත් අඳ වෙලා තියෙන්නේ. තමන්ගේ යුතුකම් ඉටුකොලේ නෑ. බළු විදිහට කෑවා බිව්වා. බළු විදිහට වැඩ කරා. අනු කෙරෙහි බැලුවේ නෑ. අනුට උදව් උපකාර කරන තැන කළේ නෑ. ඒකේ විපාකය උන්ට ඇවිදින් තියෙනවා දැන් කොරන්න දෙයක් නැ. මොකද දැන් තිරිසන් සියනි කරගන්නේ ය. සියණි කරගන්න දෙයක් නෑහැ. ශ්‍රාවයකයෙක් ඉන්නවා හානි කරන්න බලාගෙන ඒකාන්තෙන්ට ඒ හානිය හම්බ වෙනවා. මේ බල්ලෙක් බල්ලෙක් ගෙදරක හදන එකේ කැරෙන්න කැලේ සත්තු නම් සියල්ල සත්තුන්ට ඔය ටික හම්බ වෙනවා. ඔය ගස් වල පියාඹලා වහන්න කුරුල්ලෝ ඉන්නවා. ඌ හොයාගත්තොත් ූට කෑහැකිය. ඌට බැරිනො කවුරු කවන්නද?

පොඩි කාලේ පැටියා කාලේ කවලා පන්න ගත්තට පස්සේ කොඩලා. ආය සැරයක් ගෙනලා හිට මහයුන් කවන්න එන්නේ නෑහ පැටියට කොච්චරම අරුණා. සමහරට පොඩි අමාරුවක් හැදුනොත් කොහේ බෙහෙත් කරන්න යවන්නද මොනවා කරන්නද පොඩ්ඩක් අනාස වුනොත් කොටලා කොටලා ඌ මරාගෙන අනික්කු අමු අමුවේ මටික කනවා. කෑ ගහලා කෑ ගහලා මරානේ දීලාම මැරෙනවා. අනාථයි. ඉතින් පුළුවන් වුනාද මැරීමකින් අපිට පුළුවන්ද ඔය තිරිසන් අත් බැවයෙන් බේරෙන්න. මේ මිනිහෙක් වෙලා ඉන්න කාලේ සම්මයක් ප්‍රයෝගයක් යොදලා. නැත්නම් ප්‍රයෝග විපත්තියක් කරගන්නවා. වහ ටිකක් බිලම ඇැරෙනවා. ඉතින් මොකක්ද කරගත්තේ? ඒ හැකියාව දැන් මේ බල්ලෙකුට මට දැන් රිදෙන්න වුණා මේ පනුව ගහලා පස්සට පැත්ත දැන් ඉතින් නළිය නලිය යන්නේ ගිහි වහා ටිකක් බොනවා. ඌට එහෙම එකක් එහෙම කරන්න හිතෙනවද පුළුවන්ද?

යන්න ඕන නැ කියලා එටම් මගේ බළු මහායකට කියන්න ගිහිල්ලා එහ පුළුවන්ද කියලා බලාකුම මයි පස පැත පනුවන් ගහලා කිව්වොත් එහෙම මොනවා කරන්න එහෙම එකක් තියෙනවද මගේ තාත්තා තමයි අර ඉන්නේ ගිහිල්ලා කියන්න ඕනේ කියලා හනම් පස පැත පනුව ගහපු බල්ල හරි බැල්ල හරි ගිහිට මේ වහන් කිව්වට පිළිගන්න කෙනෙක් පැත්ත බලන්න කෙනෙක් ඉන්නවද අපිට පේන්නේ නැද්ද පනුවන් ගහලා යන හැටි. වැනි වැනි කෑ ගහ. දැන් මනුස්සයෙකුගට මෙහෙම එකක් වෙන්නේ කොහෙවත් වතිරක් නෑ. එහෙමත් මහා කර්ම වේගයන්ට එහෙම ඒවා තියෙනවා නැතුව නෙමෙයි. ඔය පිළිකාවගේ හැදිලා පළුවන් ගහලා ඉන්න අයත් ඉන්නවා. එහෙම කෙනෙක් නෙමෙයි සාමාන්‍ය කෙනෙකුට ඉතින් ඒත් ඉන්න මොකද කරන්නේ? කවුරු හරි සලකනවා කරනවා කරන්න දෙයක් නැතුවට එහෙම ඉන්නවා. නමුත් මේ තිරිසන් ලෝකේ එක සතෙකුටවත් අනික් අය සලකන්න කෙනෙක් නෑහ. ඔය වගේ අමාරුවක් වුනොත් බෙත් කරන්න කෙනෙක් නෑහ. පනවන් ගහලා කුණු වෙලා, කෑ ගහලා කෑ ගහලා වද විදිලා මැරුනට පස්සේ මැරෙන්න ඉස්සෙල්ලා මරා කනවා අමුවෙන් අනික්එක ඇවිදිල්ලා.

මේ අනාථ ලෝකෙක හැටියි. ඉතින් අපි කල්පනා කරලා බලන්න බැ මේ අනාථ ලෝකේ පේන හරිය මෙහෙම නම් නොපෙන්න හරිය කොහොමද දැන් ඕකෙන් මැරිලා ගිහිල්ලා ප්‍රේතැව්වල උපදිනවා. නමුත් ඇහැට පේන්නේ නැවා දිවැස් වලට පේන්නේ යම්කිසි ආධ්‍යාත්මික ක්‍රමවලට පේන ඒවා. උපන්නට පස්සේ වයස බැලුවොත් එහෙම අවුරුදු ලක්ෂ කෝටි ගානක්. තමන්ගේ පරපුරේ අය කීයද ඉන්නේ? අවුරුදු 25ක් 30ක් 50ක් යනකොට පළපුරේ හිටපු දුවත් ඉවරයි, පුතත් ඉවරයි, ලේලිත් ඉවරයි, බෑනත් ඉවරයි. අර හිටපු මුණුත් ඉවරයි මිනිබිරෙත් ඉවරයි ඔක්කොම කොහේ කොහේ ගියා දන්නේ නැ. නමුත් ලබාගත්ත ප්‍රේතත් බැ අවුද කෝටි ප්‍රකෝටි ගානක් තව තව තනියෙන් ගෙවනවා. කවුද ඉන්නේ සරණට? එදාට වහ බොන්නද? එදාට මොකක් කරන්නද? එහෙනම් අපිත් කෙලින්ම තේරුම් ගන්න ඕන දෙයක්. මම මේ ලෝකේ තරහ ආශ්වාදයකට බැඳිලා. ඒ ආශ්වාදයට නැති මානසිකත්වයෙන් මම මේ දුක් විඳින්නේ. මම බලාපොරොත්තු වෙනවා මෙහෙම

සමාධයක්. මෙහෙම පිරිසක්. මාත්තය කියලා කතාබහ කරෙන්න මෙහෙම හොඳට ඉන්න පිරිසක්. එහෙම එකක් නෑහ කියන දාහේ මේ බොන්න හදන්න. විනාශ වෙන්න හදන්න. නමුත් මේ විනාශ වීමේ හේතුව යහපත් ඵලයක්ද හරිද ක්‍රමය? ඒකෙන් යම් සදාහට සැනසිල්ලා හම්බවෙනවා නම් කමක් නෑහ. එකට දාගුණයක් බිවා කමක් නැහ. ඒක හරි යන ක්‍රමයක් නම්. විමුක්තිය ලැබෙන ක්‍රමයක් නම් ඒක වෙලාවට කමක් නෑ. හැබැයි එහෙම ක්‍රමයක් ඔය අහලකවත් නෑ. මෙතනින් ගියාම මේ ලැබිච්ච ප්‍රයෝග සම්පත්තියක් නැතුව ගිහිල්ලා ඒ කරගත්ත කර්ම විපාකින් කලකහකිරණ හිතකින් ගිහිල්ලානම් උපදින්න තියෙන්නේ කොහෙද? ඊට අනුකූලවන්නා වූ උප්පත්තියක එහෙම ගියාට පස්සේ කරගත්ත පාප කර්මයක් ඇවිදිලා අනාථයක් වුනානම් එහෙම කවදා බේරෙන්නද? කවුරු බේරන්නද? ඒ නිසා මේ ලැබිච්ච මිනිසත් භවයේදී හිතන්න එපා මේ ලෝකෙත් එක්කලා සැනසෙන්න ලෝකය එයත් එකතු වෙලා සුන්දර ලෝකයක් ගත කරන්න මුලාවින් හිතන්න එපා. ලැබිච්ච අවස්ථාවෙන්

ධර්මය තේරුම් අරගෙන ඒ තුළින් අසාර ලෝකය හැටි වටහාගන්නවා කියලා උත්සාහ කරන්න අනිච්ච දුක්ඛ අනත්ත වටහාගෙන නිවන් අවබෝධ කරන්න කවදාවත් සතර අපායෙන් නිදහස් ඊට පස්සේ අයතයක් මේ ලෝකෙත් එක සම්බන්ධය බලා ඉන්න දැද්දේ ඇත්තෙලා ගිහිල්ලා නිවන පූර්ණ කරගෙන කෙළවර කරගන්න පුළුවන්. ඒ මග අනුගමනය කරන්න උත්සාහ කරන්න මේ මුලා අදහස් වලින් ඇත්ත